บทที่ 42 คุกเข่าขอโทษ
“แกหุบปากไปซะ! ในสายตาแกฉันยังเป็นแม่อยู่หรือเปล่า? ตอนนี้พ่อแกนอนอยู่โรงพยาบาล คำพูดฉันนั้นไม่เชื่อฟังกันแล้วใช่ไหม!” หลินหลันรู้สึกหงุดหงิดต่อเสี้ยเมิ่งเหยา ในอดีตเสี้ยเมิ่งเหยาเชื่อฟังเธอมาโดยตลอด แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเฉินเฟิงให้ใส่ยาอะไรให้เสี้ยเมิ่งเหยา ในตอนนี้นั้นเสี้ยเมิ่งเหยาไม่เชื่อฟังและต่อต้านเธออยู่เสมอ
“เฉินเฟิง ขอโทษป้าและลูกพี่ลูกน้องแกเดี๋ยวนี้! ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ตาม พวกเขาล้วนเป็นผู้ใหญ่ แกยังเด็กกว่าพวกเขา ลงไม้ลงมือกับผู้อาวุโส มันสมควรแล้วหรือยังไง!” หลินหลันดุด่าเฉินเฟิงด้วยความโกรธ หลังจากคิดดีๆแล้ว วันนี้สิ่งเหล่านี้เกิดจากเฉินเฟิง ทั้งนั้น หากไม่มีเฉินเฟิง ซุนกุ้ยฟางก็จะไม่มารบกวนเธอ
ดวงตาของเฉินเฟิงเย็นชาให้เขาขอโทษซุนกุ้ยฟางแม่ลูก?! ดูเหมือนว่าหลินหลันตั้งใจจะเผชิญหน้ากับซุนกุ้ยฟางแม่ลูก
“ขอโทษแล้วจะจบเลยหรือไง? หลินหลัน เธอเห็นเราสองแม่ลูกเป็นตัวอะไร?” ก่อนที่เฉินเฟิงจะพูด ซุนกุ้ยฟางก็พูดขึ้นก่อน
“พี่สะใภ้ คุณอยากให้ทำอย่างไร?” หลินหลันขมวดคิ้วและถาม
ซุนกุ้ยฟางเหลือบมองเฉินเฟิงและกล่าวอย่างเย็นชา “ง่ายมาก แค่เพียงให้ไอคนไร้ค่าทำเพียงสองเรื่องก็พอแล้ว”
“อย่างแรง คุกเข่าขอโทษเราซะ ก้มหน้ายอมรับความผิดพลาดให้ลูกชายของฉันเคาะหัวสักสองสามครั้งเพื่อระบายความโกรธ”
สีหน้าของหลินหลันเปลี่ยนไปในทันที คำขอของซุนกุ้ยฟางนั้นรุ
