บทที่ 41 สู้ไม่ถอย
แต่ใบหน้าของหลินหลันในตอนนี้นั้นเหมือนไม่พอใจ ออดี้ 6 นั้นคือรถหรูมูลค่ามากกว่า 500,000 คาดไม่ถึงเลยว่าจะซื้อให้เฉินเฟิงไอ้คนไร้ค่านี่ขับ แบบนี้ไม่เรียกสิ้นเปลืองแล้วเรียกอะไร
“พวกแก เอาเงินมาจากไหน?” หลินหลันกัดฟันถาม
ทางด้านซุนกุ้ยฟางแม่ลูกในตอนนี้นั้นกำลังตกตะลึงอยู่เป็นเวลานาน ไอ้ขยะเฉินเฟิงคิดจะปกปิดเรื่องที่ซื้อรถกับหลินหลันงั้นสิ เดี๋ยวจะต้องมีอะไรดีๆให้ได้ดูแน่
“แม่ มันเป็นเงินที่เฉินเฟิงหาได้ด้วยตัวเอง” เสี้ยเมิ่งเหยานั้นโกหกหน้าตาย
ภายในใจของเฉินเฟิงนั้นไม่ได้สงบลงเลย เขารู้ดีว่าเสี้ยเมิ่งเหยาพูดแบบนี้เพื่อปกป้องเขา แต่การที่จะหลอกคนอย่างหลินหลันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แน่นอนว่าหลินหลันจ้องมองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างเย็นชาและพูดว่า “แกคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอ? เขาเป็นแค่คนส่งอาหาร เงินเดือนแต่ละเดือนก็แค่5พัน6พันหยวน ต่อให้ส่งอาหารเป็นเวลาสิบปี เขาก็ซื้อออดี้6ไม่ได้หรอก”
“เมิ่งเหยา แกสารภาพมาตรงๆเถอะ ไอ้เฉินเฟิงคนไร้ค่านี่หลอกล่อแกทำให้แกยักยอกเงินของโครงการยู่ฉวนซานใช่ไหม?”
“แม่ คุณพูดอะไรออกมา?!” เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกโกรธเคือง หลินหลันพูดแบบนี้นั้นหมายถึงว่าเฉินเฟิงนั้นเป็นคนร้ายอย่างแน่นอน
“ถ้าไม่ใช่เงินโครงการยู่ฉวนซาน แล้วพวกแกจะเอาเงินมาจากไหน!” หลินหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงรุนแรงขึ้น ถ้าหากเฉินเฟิงทำเพื่อความเห็นแก่ตัวของตนเองจนต้องทำให้เสี้ยเมิ่งเหยายักยอกเงินโ
