บทที่ 40 ซุนกุ้ยฟางมาหาถึงบ้าน
“ผมก็ไม่รู้”หลินต้าจูนกลิ่นซวยเต็มหน้า กล่าวว่า “คนไม่เอาไหนคนนี้วันนี้เหมือนเช่นดั่งกินไวอากร้าแล้ว พลังชั่วยิ่งใหญ่ อีกทั้งผมยังรู้สึกว่าเขาหยั้งมือไว้อยู่”
“เขาหยั้งมือไว้อยู่หรือ?!” ซุนกุ้ยฟางตาโต หยั้งมือไว้ยังรุนแรงขนาดนี้หรือ?
“ลูก วันหลังเราสองคนแม่ลูกอย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่าล่ะ” ซุนกุ้ยฟางพูดอย่างกลัดกลุ้ม
“ไม่ได้! แม่ ถ้าหากให้คนอื่นรู้ ผมหลินต้าจูนถูกคนไม่เอาไหนคนหนึ่งโจมตีแล้ว คนอื่นจะมองผมยังไง วันหลังผมยังใช้อำนาจอยู่บนถนนอีกต่อไปได้หรือ” หลินต้าจูนพูดอย่างไม่พอใจมาก
“แต่ว่าตอนนี้แกสู้คนไม่เอาไหนคนนั้นไม่ได้นะ” ซุนกุ้ยฟางพูด
“แม่ ผมตัวคนเดียวอาจสู้เขาไม่ได้ แต่ว่าผมยังมีพี่น้องสิบกว่าคน ผมก็ไม่เชื่อว่า คนไม่เอาไหนคนนั้น ตัวคนเดียวสามารถสู้ได้สิบกว่าคน!” หลินต้าจูนหัวเราะเย็นชาหนึ่งเสียง นัยน์ตากวาดสายตาโหดร้ายผ่านไป
ซุนกุ้ยฟางพยักหน้า กล่าวว่า “ตีคนไม่เอาไหนคนนั้น จะตีเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ว่าก่อนที่จะตีเขา เราสองคนแม่ลูกจะต้องเอาเงินสักก้อนจากคนไม่เอาไหนคนนั้น ”
นัยน์ตาของซุนกุ้ยฟางเต็มเปี่ยมด้วยความโลภ ก่อนหน้านั้นเธอได้มองเห็น รถคันนั้นที่เฉินเฟิงขับคือ ออดี้ 6 ราคารถห้าแสนกว่า ชาตินี้เธอก็ยังไม่เคยได้เห็นเงินมากมายเช่นนี้
“แม่ จะเอายังไงล่ะ?” หลินต้าจูนก็อดไม่ได้ใจสั่นไหว
“เราสองคน ไปที่บ้านป้าคนที่สามของแกโดยตรง ไปฟ้องกับป้าคนที่สามของแก
