้องตัดอีกข้างหนึ่งหรือ?
แต่ว่าเวลานี้จุดสังเกตของกู้ตงเชินล้วนอยู่ที่บนกายของส้งจุนกับจ้าวโย่ว ล้วนไม่ได้สังเกตถึงเขาที่อยู่ในมุม
“พี่ใหญ่คนนี้ ผมชื่อส้งจุน พ่อผมคือประธานกรรมการของจุนเสิ้งกรุ๊ป” ส้งจุนไม่กล้าโอหังอีก ชายสักลายลงมือเด็ดขาดโหดเหี้ยมเช่นนี้ พูดได้ชัดว่าฐานะของชายที่สวมเสื้อลายๆสูงเหนือกว่าที่เขาคาดคิด
“จุนเสิ้งกรุ๊ป หรือ? พ่อมึงคือส้งเถ่ซานหรือ?” กู้ตงเชินตรวจเช็คส้งจุนทีหนึ่ง ถามออกมา
ได้ยินว่ากู้ตงเชินรู้จักพ่อของตนเอง บนใบหน้าของส้งจุนมีสีสันขึ้นมาอีกทันที “ใช่ใช่ใช่ พี่ใหญ่ พ่อผมคือส้งเถ่ซานท่านรู้จักเขาหรือ?”
“มึงเรียกกูเป็นพี่ใหญ่?”กู้ตงเชินกะพริบตา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม
ส้งจุนอึ้งไป ไม่เรียกพี่ใหญ่จะให้เรียกอะไร หรือว่าเรียกลุงใหญ่?
“มึงรู้ว่าพ่อมึงเรียกกูว่าอะไรไหม?” กู้ตงเชินเอ่ยปากถามอีก
“เขาเรียกท่านว่าอะไรหรือ?” ในใจของส้งจุนจู่ๆก็นึกถึงเหมือนจะมีสิ่งไม่ดีจะเกิดขึ้น
“เพี๊ยะ”
กู้ตงเชินหนึ่งฝ่ามือตบอยู่บนใบหน้าส้งจุนโดยตรง ยิ้มเย็นชากล่าวว่า “พ่อมึงเห็นเฮีย ก็ต้องเรียกเฮียว่า ท่านเชินเสียงหนึ่ง มึงถือว่าเป็นอะไร ยังกล้าเรียกเฮีย เป็นพี่ใหญ่!”
ปุ้ง!
ในสมองของส้งจุนเสียงดังลั่นระเบิด ปุ้ง ขึ้นมา เขารู้แล้วล่ะ! ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าฐานะของชายสวมเสื้อเชิ้ตลายๆคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าแล้ว!
อยู่ในเมืองชางโจวอาจจะมีชื่อของหลายคนข้างในมีตัวหนังสือเชินตัวนี้ แต่ว่าสามาร
