ตรฐาน
ผู้ชายผอมสูงที่สวมแว่นตาชื่อว่า หวังไห่เทา เป็นลูกชายของนายอำเภอที่อยู่เขตตะวันตกเมืองชางโจว
รูปร่างอวบอ้วน จากต้นจนจบล้วนจ้องมองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างลามก ชายคนนี้ชื่อว่าจ้าวโย่ว ที่บ้านคือทำการค้าขายไข่มุก ร้านอัญมณีทั้งสามร้านในเขตตะวันตกของเมือง ล้วนเป็นกิจการของบ้าน จ้าวโย่ว
หลังจากแนะนำเสร็จแล้ว เฉินเฟิงพบเห็นว่า สีหน้าท่าทีทั้งสองคนเห็นได้ชัดว่าหยิ่งยโสขึ้นมาไม่น้อย
ส้งจุนก็ย้ายสายตามองไปที่เฉินเฟิงอีก ก่อนหน้านั้นเขาเห็น เฉินเฟิง สวมใส่เสื้อผ้าธรรรมดา ก็ยังคิดว่าเฉินเฟิงเป็นบุคคลที่เป็นบอดี้การ์ดประเภทคนขับรถ แต่จากนั้นเฉินเฟิงกลับนั่งลงไปพร้อมกันกับเสี้ยเมิ่งเหยา และสวีเฟยหรงอีกทั้งสวีเฟยหรงก็ไม่ได้เอ่ยชัดเจนถึงบทบาทของเฉินเฟิงส้งจุนก็คาดเดาออกได้บ้างแล้ว บทบาทชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า
แต่ว่าเดาออกได้ส่วนเดาออกได้ เขายังต้องทำให้แน่ใจสักหน่อย
“พี่น้องคนนี้คือ?” ส้งจุนยิ้มเอ่ยปาก
“เฉินเฟิง” เฉินเฟิงยิ้มนิดๆพูด
บนใบหน้าของส้งจุนสีหน้าไม่เปลี่ยน ในใจกลับยิ้มอย่างดูถูก เป็นเขยที่ไม่ได้เรื่องของตระกูลเสี้ยคนนั้นจริงๆ
“เฉินเฟิงหรือ?” จ้าวโย่วที่อยู่ข้างๆทำตาหยี ถามว่า “ก็คือสามีของคุณเสี้ยคนนั้นหรือ?”
“ใช่ครับ” เฉินเฟิงตอบกลับอย่างสงบ
“ได้ยินว่าคุณเป็นคนส่งอาหารหรือ?” จ้าวโย่วยิ้มเหมือนไม่ยิ้มถาม ก็ไม่รู้ว่ามีเจตนาหรือไม่มีเจตนา
“เป็นยังไง มีปัญหาหรือ?” เฉินเฟิงยิ้มถามกลับ
จ้าวโ
