กมาว่า เสี้ยเมิ่งเหยาได้แต่งงานไปแล้วตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน !
และที่สำคัญสามีของเธอ ยังเป็นคนน่าสมเพชที่ให้คนอื่นกดขี่ข่มเหงได้อีกด้วย จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแค่คนส่งอาหารอยู่อีก!
ตามแบบฉบับดอกไม้งามปักอยู่บนกองขี้วัว! ผักกาดขาวดี ๆ เอาโดนหมูครอบครอง!
สำหรับส่วนนี้ เฉินเฟิงก็อดขำไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าพอดันเสี้ยเมิ่งเหยาให้แนวหน้าแล้ว ตัวเองจะกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นในชางโจว และกลายเป็นศัตรูของผู้คนมากมาย
หลังจากที่กลายเป็นผู้รับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานไปแล้วนั้น ก็เห็นได้ชัดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาดูยุ่งมากขึ้น เกือบจะตั้งแต่เช้ายันเย็นก็อยู่แต่บริษัท
เฉินเฟิงกลับสงบเงียบลงมาไม่น้อย เรื่องของยู่ฉวนซานก็มีเฉินจงดูแลอยู่ ไม่ต้องให้เขาคอยกังวล ส่วนเฉินเจิ้นหนานก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร เปรียบเสมือนกับว่าลืมเขาไปหมดแล้วอย่างนั้น
วันนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาลาหยุดงาน แล้วก็มาหาเฉินเฟิงที่ห้องของเขาตั้งแต่เช้า
“เฉินเฟิง ไปรับคนเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
“รับใครเหรอ?” เฉินเฟิงเปิดปากพูดอย่างสะลึมสะลือ
“เพื่อนสนิทฉันเอง สวีเฟยหรง เธอกลับประเทศมาวันนี้” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดขึ้น
“สวีเฟยหรง! ผู้หญิงบ้าคนนั้นทำไมกลับมาแล้วล่ะ!” เฉินเฟิงอยู่ ๆ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที พุ่งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงเลย
“นี่ ผู้หญิงบ้าอะไรกัน เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันนะ” เสี้ยเมิ่งเหยาค้อนเฉินเฟิงทีหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างโกรธ ๆ
เฉินเฟิงหัวเราะอย่างขม
