้างหลังเขายังมีสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวตามมา และกระทั่งสองพ่อลูกเสี้ยเจิ้งหยู และบุคคลที่มีความสำคัญของตระกูลเสี้ยเกือบทั้งหมดก็มาด้วย!
หลินหลันและเสี้ยเมิ่งเหยาโดนคณะคนที่เยอะแยะมากมายขนาดนี้ทำให้รู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูก
มีเพียงเฉินเฟิงเท่านั้นที่ยังคงสงบนิ่ง
เพราะเขาคาดคิดไว้อยู่แล้วว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะต้องยอมก้มหัวลง
บางทีอยู่ในสายตาคนตระกูลเสี้ยคนอื่น ๆ เสี้ยหยุนเสิ้งอาจจะดูเป็นคนสูงส่ง แตะต้องไม่ได้ แต่สำหรับเฉินเฟิงดูแล้ว ก็คือคนเฒ่าคนแก่ทั่วไปคนหนึ่ง พอเจอปัญหาก็ต้องก้มหัว ต้องอ่อนข้อให้ และที่สำคัญเขาอยู่มาค่อนชีวิต ผ่านช่วงอายุที่ศักดิ์ศรีสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้นมานานแล้ว
เพราะฉะนั้น ที่เสี้ยหยุนเสิ้งมาถึงที่นี่นั้น จากที่เฉินเฟิงดูมา มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว
พอเสี้ยหยุนเสิ้งเข้าประตูมา ก็เริ่มสังเกตปฏิกิริยาของคนในบ้านทั้งสามคน
สำหรับท่าทางตกใจของหลินหลันและเสี้ยเมิ่งเหยานั้น เขาคาดคิดไว้อยู่ก่อนแล้ว
จากนั้นเขาก็มองไปทางเฉินเฟิงตอนที่เห็นสีหน้าของเฉินเฟิงไม่มีแม้เศษเสี้ยวความแปลกใจ แถมมุมปากก็ยังแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างได้ใจนั้น ในใจของเสี้ยหยุนเสิ้งก็เกิดเสียงตุ๋มขึ้นมา เขาเข้าใจแล้ว ครั้งนี้เขามองพลาดไปแล้วจริง ๆ นี่เป็นการมองพลาดครั้งที่รุนแรงที่สุดในค่อนชีวิตของเขาเลย
