ินใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแล้วเดินไปทางเฉินเฟิง
“ฟิ้ว”
ลำแสงสีเงินเย็นพุ่งเข้ามา!
ช่วงที่เข้าใกล้เฉินเฟิงนั้น ท่าทางของกู้ตงเชินดูโหดเหี้ยม เขาล้วงมีดสั้นที่อยู่ข้างหลังตัวเองออกมา แล้วแทงไปเส้นเลือดใหญ่ตรงคอของเฉินเฟิงอย่างรวดเร็ว!
กู้ตงเชินแสยะยิ้มอย่างได้ใจ เหมือนกับว่าเขาได้เห็นเลือดสด ๆ ของเฉินเฟิงไหลออกมาแล้วอย่างนั้น
จะไม่พูดก็ไม่ได้ ความเร็วที่กู้ตงเชินลงมือนั้นถือว่าเร็วมากแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นคนทั่วไปนั้น ก็คงจะเสียชีวิตให้กับการแทงแบบจู่โจมอย่างไม่คาดคิดของเขาแล้วจริง ๆ
แต่ว่าเฉินเฟิง ไม่ใช่คนทั่วไป!
ตั้งแต่หกขวบ เขาก็ต้องยอมรับการฝึกราวกับนรกจากแม่ของเขา การต่อสู้ทุกรูปแบบ การลอบฆ่า และการฝึกฝนร่างกายแบบต่าง ๆ …..ทุก ๆ วัน ทุก ๆ ปี
ปีที่เขาสิบขวบ เฉินเฟิงก็สามารถต่อสู้กับชายฉกรรจ์สามคน และไม่แพ้ด้วย
พออายุสิบสามก็ฆ่าหมาป่าได้ อายุสิบหกก็สู้กับเสือได้แล้ว……
สามารถพูดได้ว่าครึ่งชีวิตแรกของเฉินเฟิง เกือบทุกวันเขาผ่านมากับการต่อสู้และฝึกฝนทั้งนั้น
เพราะว่าแม่ของเขาเคยบอกเขาว่า ถ้าอยากจะอยู่รอดในโลกที่คนอ่อนแอเป็นเหยื่อของคนที่แกร่งกว่า เขาก็จำเป็นต้องมีพละกำลังที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปเป็นร้อยเท่า!
ต้องทนลำบากได้ทุกอย่าง ถึงจะได้รับการยกย่องจากผู้อื่น!
และเพื่อที่จะกลายเป็นคนที่อยู่เหนือคนอื่น เพื่อปกป้องแม่ไม่ให้ถูกตระกูลเฉินเหยียดหยาม เฉินเฟิงต้องทนลำบากมานับไม่ถ้วน เพราะฉะนั้น
