บทที่ 20 โกรธถึงขีดสุด
อีกฝั่งหนึ่ง เฉินเฟิงเพิ่งส่งอาหารบิลหนึ่งเสร็จ แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกจิตใจเหม่อลอยขึ้นมา มันเหมือนกับว่า จะเกิดเรื่องไม่ดีบางอย่างขึ้น
“นายก็คือเฉินเฟิงเหรอ?” และในเวลานี้ ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่สร้อยทองเส้นใหญ่ และสักลายเสือไว้บนตัวก็เดินเข้ามา ขวางอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง
“มีเรื่องอะไร?” เฉินเฟิงยักคิ้ว
“เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นเมียนายใช่ไหม?” ผู้ชายสักลายเสือมองเฉินเฟิงอย่างประเมินทีหนึ่ง แล้วถามขึ้น
“ใช่ ทำไมเหรอ?” อยู่ ๆ เฉินเฟิงก็มีความรู้สึกที่ไม่ดีขึ้นมา
ผู้ชายสักลายเสือส่ายหน้า แล้วพูด “เสียดายแล้ว……”
“นายหมายความว่าไง? เสียดายอะไรแล้ว?!” อยู่ ๆ น้ำเสียงเฉินเฟิงก็เย็นเฉียบลง
ผู้ชายสักลายเสือขำก๊ากขึ้น แล้วพูด “คนสวยอย่างกับนางงามอย่างเมียนาย แต่งงานกับคนไร้ค่าแบบนาย ไม่ใช่เสียดายแล้วจะคืออะไร?”
“เมิ่งเหยาอยู่ที่พวกแกเหรอ?” อยู่ ๆ หัวใจของเฉินเฟิงก็สั่นขึ้นมา ในดวงตามีแววเย็นยะเยือกแฝงแววสังหารระเบิดออกมา เมื่อกี้เขาโทรหาเสี้ยเมิ่งเหยาตั้งหลายสายแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ตอนนี้ดูท่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้วจริง ๆ!
“ไอ้คนไร้ค่า! แกห่วงตัวเองก่อนเถอะ” ผู้ชายสักลายเสือหัวเราะอย่างดูถูก “ท่านเชินพูดแล้ว จะเอาขาแกสองข้าง แกจะจัดการเองหรือจะให้ฉันช่วยแกล่ะ?”
“ฉันพูดว่า เมิ่งเหยาอยู่ที่พวกแกใช่ไหม?” เฉินเฟิงกัดฟันกรอก แววสังหารในดวงตาเกือบจะกลายเป็นความจริงแล้ว
ในที่สุดผู้ชายสักลายเสือก็
