บทที่ 12 ฝันกลางวัน
“พ่อ ผมไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม” เสี้ยห้าวพูดด้วยใบหน้าดีอกดีใจ
เสี้ยฉี่ชาวส่ายหัวให้ แล้วแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “ลูกชาย ตั้งสติหน่อย ถึงแม้ตอนนี้ตระกูลเสี้ยของเราจะตกต่ำไปบ้าง แต่เมื่อก่อนเราก็เป็นถึงตระกูลที่มีชื่อเสียงอย่างจริงจังของชางโจวนะ บริษัทติ่งเฟิงนี้ไม่กล้าไม่ไว้หน้าเราตระกูลเสี้ยหรอก อีกเดี๋ยวพอถึงข้างในแล้ว บุคลิกของเราต้องดูสูงส่งหน่อย อย่าให้คนมาดูถูกเราได้”
“ครับพ่อ พ่อวางใจได้” เสี้ยห้าวพยักหน้าราวกับลูกไก่จิกข้าวสาร จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มเดินอย่างมาดมั่นเข้าไปในห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป
ในห้องทำงาน หลินจงเหว่ยนอนพิงอ้าซ่าอยู่บนเก้าอี้ทำงาน พอเห็นสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาวเดินเข้ามา หนังตายังยอมยกขึ้นสักนิด
เสี้ยห้าวรู้สึกมึนงง นี่ทำไมไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลย หรือว่าหลินจงเหว่ยไม่ควรลุกขึ้นมาก้มหัวต้อนรับพวกเขาอย่างนอบน้อมเหรอ?
หลินจงเหว่ยไม่พูดอะไร ในที่สุดเสี้ยฉี่ชาวก็รู้สึกความผิดปกติบางอย่าง แต่ว่าในเมื่อก็มาถึงแล้ว เขาก็ไม่อาจอะไรก็ไม่ได้ทำแล้วกลับไปเลย
“สวัสดีครับ ประธานหลิน ผมคือเสี้ยฉี่ชาว……” เสี้ยฉี่ชาวเปิดปากพูดขึ้นอย่างหงอยเหงา
“อ่อ” หลินจงเหว่ยตอบรับเสียงเรียบคำหนึ่ง
เสี้ยฉี่ชาวสีหน้าแข็งทื่อ ท่าทางอืดอาดยืดยาดของหลินจงเหว่ยทำให้เขารำคาญใจเหลือเกิน แต่ว่าคนอยู่ใต้หลังคา จะไม่ก้มหัวก็ไม่ได้ มีเรื่องต้องขอร้องคนอื่น ก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะต้อ
