บทที่ 8 จักรยานไฟฟ้าของคุณอยู่ที่ไหน
เสี้ยเมิ่งเหยากดริมฝีปากสีแดงของเธอไว้แน่น และปิดปากไว้ไม่พูด เธอรู้ว่าเสี้ยจื่อหลันสงสัยมาตลอดว่า เธอเป็นคนสวยอันดับหนึ่งในตระกูลเสี้ย ตราบใดที่เธอมีโอกาส เธอก็จะเยาะเย้ยเธอ เสี้ยเมิ่งเหยาชินกับมันมานานแล้ว
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เสี้ยจื่อหลันก็ยิ่งรู้สึกได้ใจ
“เมิ่งเหยา เฉินเฟิงจะซื้อรถให้คุณเมื่อไหร่ ในวันที่อากาศร้อนเช่นนี้ เขาจะให้คุณนั่งหลังจักรยานไฟฟ้าทุกวัน ฉันไม่รู้ว่า ฉันจะสงสารคุณดีหรือไม่”
” มันเกี่ยวอะไรกับคุณ? ” เสี้ยเมิ่งเหยามองไปที่เสี้ยจื่อหลันด้วยความรังเกียจและพูด
มุมปากของเสี้ยจื่อหลันยกขึ้น แสร้งพูดว่า : ” ฉันขอโทษนะ เมิ่งเหยาฉันลืมไปว่าค่าตอบแทนของเฉินเฟิงนั้นต่ำมาก ถ้าไม่มีอะไรอื่นๆเขาจะไม่สามารถซื้อรถได้ในชั่วชีวิตของเขา”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันสีเงินของเธอ และรู้สึกโกรธมาก เสี้ยจื่อหลันดูถูกเฉินเฟิงต่อหน้าเธอ ซึ่งทำให้เธอโกรธมาก แต่เธอยังไม่สามารถตอบโต้ได้ เพราะสิ่งที่เสี้ยจื่อหลันพูดคือความจริง เงินเดือนการส่งอาหารของเฉินเฟิงนั้น อย่าว่าแต่ซื้อรถเลย รักษาความเป็นอยู่ยังจะยากเลย
“เมิ่งเหยา หรือว่าไม่ต้องให้เฉินเฟิงส่งอาหารแล้ว ให้เขามาทำงานภายใต้สามีของฉัน บริษัท ของสามีฉันกำลังรับสมัครรปภ.อยู่ และเงินเดือนก็ไม่เลว อย่างน้อยก็ดีกว่าส่งอาหาร เฉินเฟิงต่อสู้สับสิบแปดปี ยังคงมีความหวังที่จะซื้อรถได้”
เสี้ยจื่อหลันห
