ยเมิ่งเหยายังคงสวยงามเหมือนเดิม วันเวลาไม่เพียงแต่ไม่ทิ้งร่องรอยบนใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ในทางกลับกัน ยังเพิ่มเสน่ห์อ่อนๆขึ้นอีกเล็กน้อย
มองไปที่เสี้ยจื่อหลันข้างๆตัวเอง แม้ว่าเธอจะสวยด้วยการแต่งหน้าที่หนา แต่ก็ต่างกันเมื่อเทียบกับความงามดั่งน้ำใส และชบาของ เสี้ยเมิ่งเหยา
หากแต่ก่อนตัวเองเร็วกว่าคนไร้ประโยชน์นั่นก้าวหนึ่งก็คงจะดี จ้าวซื่อหัวคิดจากก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อสามปีก่อน อันที่จริงเขาเริ่มมอง เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่เสี้ยจื่อหลัน แต่เมื่อเขาคิดที่อยากจะจีบเสี้ยเมิ่งเหยา ตระกูลเสี้ย จู่ๆก็มีข่าวออกมาว่า เสี้ยเมิ่งเหยาแต่งงานแล้ว!
กับคนส่งอาหารคนหนึ่ง
ในเวลานั้นจ้าวซื่อหัวก็รู้สึกว่าท้องฟ้าถล่มลงมา แต่ท่อนไม้ได้กลายเป็นเรือไปแล้ว และเขาก็ทำอะไรไม่ได้ด้วย ด้วยความสิ้นหวัง เขาเลือกได้เพียงเสี้ยจื่อหลันเท่านั้น
แต่ในใจของเขา ไม่สามารถปล่อยวางเสี้ยเมิ่งเหยาไปได้ ยิ่งได้ยินว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่มีความสุขหลังแต่งงาน เขาก็เคยคิดเรื่องหย่ากับ เสี้ยจื่อหลัน แล้วจีบเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
แต่เรื่องแบบนี้ ก็ทำได้เพียงแค่คิดได้อย่างเดียว
จ้าวซื่อหัวถอนหายใจ และกำลังจะจากไป ในขณะนี้ เขาเห็นร่างที่คุ้นเคยในกระจกมองหลัง
ไอ้คนไร้ความสามารถนี้ มาทำไม? มุมปากของจ้าวซื่อหัว เพิ่มความขี้เล่นเล็กน้อย
“เมิ่งเหยา ผมขอโทษ ที่ผมมาสาย” เฉินเฟิงลงจากรถแท็กซี่ ปาดเหงื่อจากศีรษะของเขา และเดินตรงไ
