บทที่ 7 เสื้อคลุมสีเหลืองบนร่างกาย
“นายน้อยเฉิน ดูเหมือนว่าคุณจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของยู่ฉวนซาน”เสิ่นหงชังยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า : ” จริงๆแล้วผมอยากจะพัฒนายู่ฉวนซานมากกว่าใครๆ เพราะยังไงผมก็ใช้ยู่ฉวนซานมาถึงจุดที่ที่ผมอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่ายู่ฉวนซานคือพ่อแม่เลี้ยงชีพของผม”
“แต่อย่างไรก็ตามยู่ฉวนซานใหญ่เกินไป และภูเขาก็สูงและอันตราย ผมใช้เวลาสิบปีกับครอบครัวเสิ่นทั้งหมด และพัฒนาได้เพียงหนึ่งในสี่ส่วนของมันเท่านั้น ในระยะต่อมาโซ่การเงินเกือบขาดตอน และ บริษัท ก็ล้มละลาย ดังนั้นส่วนที่เหลือคือ สามในสี่ส่วนตอนนี้ ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องนี้ได้เลย”
เฉินเฟิงยิ้มและไม่พูดอะไร จากคำพูดของเสิ่นหงชัง เขาสามารถฟังออกได้ว่า เสิ่นหงชังอยากจะพัฒนายู่ฉวนซานมาก แต่เพียงแค่เขาคนเดียวไม่มีพลังมากพอขนาดนี้
“ประธานเสิ่น ถ้ารวมผมด้วยหล่ะ?” เฉินเฟิงยิ้มและพูด เสิ่นหงชังไม่ได้มีพลังมากพอขนาดนี้ แต่เขามี!
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ตระกูลเฉินที่อยู่เบื้องหลังเขามี!
เฉินเฟิงก็ได้เสนอจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา การพัฒนายู่ฉวนซานนั้น เป็นเพียงด้านเดียวเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ เฉินเฟิงอยากจะใช้โอกาสนี้ ทดสอบผลกำไรของตระกูลเฉินดู
ยู่ฉวนซาน ก็เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมครั้งหนึ่ง
หลายหมื่นล้าน ไม่เป็นอะไรสำหรับตระกูลเฉิน แต่ก็มีจำนวนมากนัก
เขาอยากจะลองดูว่า ตระกูลเฉินเต็มใจจะออกให้เขามากแค่ไหน
