น่าอายมาก แม้ว่าจะถูกทุกคนดูหมิ่นมากขึ้นก็ตาม แต่เฉินเฟิงก็ยังคงเต็มใจเสมอ
เพื่อเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว เขาสามารถทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดของเขาได้
” เฉินเฟิง……. ” ดวงตาของเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นสีแดง และเธอเข้าใจโดยธรรมชาติว่า ที่เฉินเฟิงยอมจำนนนั้น เป็นเพราะใคร แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งไม่เต็มใจ และยิ่งรู้สึกผิดต่อเฉินเฟิง
“เอาละ ผมจะไปส่งอาหารแล้ว และจะกลับมาในตอนเย็น” เฉินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร และหลังจากพูดจบแล้ว เขาก็หันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย
แม้ว่าเขาจะรู้สึกอับอายอย่างมากจากการดูถูกของเสี้ยห้าว แต่ในขณะนี้ อารมณ์ของเฉินเฟิงนั้นสงบลงอย่างน่าประหลาดใจ และยังมีความสุขเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้นี้เสี้ยเมิ่งเหยาพูดว่า” เขาเข้าไป ฉันก็เข้าไปด้วย! ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี้ยเมิ่งเหยายืนเคียงข้างตัวเองในรอบสามปีที่ผ่านมา โดยเลือกตัวเองอย่างมั่นคงเป็นครั้งแรก
ด้วยประโยคนี้ เฉินเฟิงรู้สึกว่าความคับแค้นใจทั้งหมดที่เขาประสบนั้น คุ้มค่ามาก!
……….
หลังจากส่งอาหารเสร็จ เฉินเฟิงก็กลับบ้าน และเริ่มทำอาหาร
ฝีมือการทำอาหารของเขาดีมาก สามปีที่ผ่านมา หลังจากถูกเสี้ยเว่ยกั๋วรับเลี้ยงเข้ามา เขาได้รับการยอมรับจากเสี้ยเว่ยกั๋วเพราะฝีมือการทำอาหารของเขา
ในคำพูดของเสี้ยเว่ยกั๋ว ผู้ชายที่ทำอาหารได้ เป็นผู้ชายที่ดี
ในเวลานั้นเสี้ยเมิ่งเหยามีความประทับใจในตัวเขา ด้วยความช่วยเหลือของเสี้ยเว่ยกั๋ว ไปๆมาๆ เขาจึงกลาย
