งต๋าอยู่หลายครั้ง แต่การสอบคัดเลือกพนักงานของเถิงต๋านั้นยากเกินไป ความรู้ทางวิชาชีพของเขา
ไม่น่ามีปัญหา แต่เขาก็ไม่สามารถผ่านรอบข้อเขยีน จากนั้นพอคิดว่าบอสเถิงต๋าไม่ชอบขี้หน้าเขา ถึงสัมภาษณ์ผ่านก็อาจโดนปัดตก ไม่
ก็โดนข่มเหงน้ําใจ หรืออาจจะโดนลูกน้อยเก่าที่เคยรังแกเอาคืน…
หัวหน้าหลิวจึงล้มเลิกความคิดและไปเข้าทํางานบริษัทอื่นในจงิโจว โชคดีที่อุตสาหกรรมเกมในจิงโจวเฟื่องฟูขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา บริษัทเกมที่ น่าเชื่อถือผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ทําให้รซูเม่และเงินเดือนของหัวหน้าหลิวเติบโตขึ้นอย่าง ต่อเนื่อง เขาค่อนข้างพอใจกับสถานการณ์ในตอนน้ี ก็เลยเลิกคิดเรื่องเถิงต๋าไปได้ เพราะอะไรที่มันไม่ใช่ก็ย่อมไมใ่ช่!
ประมาณแปดเดือนก่อน หัวหน้าหลิวย้ายเข้ามาทํางานในบริษัทนี้และสร้างเกม
ใหม่ขึ้นมา ผลตอบรับถือว่าไม่แย่ หัวหน้าหลิวเคยทําเกมเล่นบนเว็บมาก่อน แต่เส้นแบ่งระหว่างเกมบนเว็บกับเกม มือถือไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ เขาเลยปรับตัวได้อย่างรวดเร็วหลังเปลี่ยนมาจับเกมมือ ถือ เกมที่ทําอยู่ตอนน้ีเป็นเกมเน้นดูดเงินผู้เล่นชื่อว่า ‘เพลงรบวีรชน’
ใช่แล้ว มองแวบแรกจะดูเหมือนเกมลอกเลียนแบบเกมเพลงรบโลหิต หลายคนรู้สึกแบบนั้นตอนที่เห็นเกมครั้งแรก แต่หัวหน้าหลิวรู้สึกว่าตัวเองโดนกล่าวหา เพราะเขาเป็นคนออกแบบเกมเพลงรบโลหิตเวอร์ชันแรก! ถ้าลอกการบ้านตัวเองจะเรียกวา่เป็นการลอกได้อยู่เหรอ แน่นอนว่าเดิมเพลงรบโลหิตเป็นเกมขยะ ต่อ
