ชี้อีกฝ่าย “น้องไง” ถังอี้ซู่ทําหน้าตกใจ “หนูเหรอคะ ไม่ใช่ให้หนูไปฝึกงานเหรอคะ” เผยเชียนส่ายหน้า “ใครบอกว่าพี่จะให้น้องไปฝึกงาน พี่จะให้น้องไปเป็นผู้ดูแล
เลย” ถังอี้ซู่หน้าแดงข้ึนเล็กน้อยขณะโบกมือไปมา “ไม่ได้หรอกค่ะพี่ หนูจะเป็นผู้ดูแล
ได้ยังไง หนูไม่รู้เรื่องอะไรเลย แล้วหนูก็เพิ่งเรียนปีสองเอง!” เผยเชียนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ “ปีสองแล้วทําไมเหรอ
“ตอนพี่อยู่ปีสอง พี่ดูแลพนักงานเถิงต๋าหลายร้อยคน แถมยังทําเกมออกมาหลาย เกม”
ถังอี้ซู่รีบพูดขึ้น “หนูจะไปเทียบกับพี่ได้ยังไงคะ หนูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกมเลย
แถมเรื่องเรียนหนูกท็ิ้งไม่ได้…” เผยเชียนกระตุกยิ้มในใจ แล้วคิดว่าฉันรู้เรื่องเกมดีมากขนาดนั้นเหรอ ถ้าฉันรู้ ทําไมฉันถึงสร้างเกมยอดนิยมขึ้นมาได้ แถมที่ฉันจะให้เธอดูแลก็เพราะเธอไม่เข้าใจเรื่องเกมน่ีแหละ! เผยเชียนคิดเอาไว้แล้วว่าถังอี้ซู่จะปฏิเสธ เขาจึงบอกออกไปตามที่เตรียมไว้ “เชื่อ
พี่ น้องทําได้แน่
“ทุกคนที่มาจากเถิงต๋าหยัดยืนด้วยตัวเองได้หมด!
“แล้วงานนี้ก็ไม่ได้ยากอย่างที่น้องคิดด้วย จริงๆ แล้วไม่มีอะไรเลย
“เดี๋ยวพี่จะย้ายพนักงานบางส่วนมาช่วยน้อง มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามพวกเขาได้ ถ้า จัดการไม่ได้จริงๆ ก็มาหาพี่ มีอะไรให้ต้องกังวลอีก “ส่วนเรื่องการเรียน…
“งานนี้ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น น้องแบ่งเวลามาดูแลได้ อีกอย่างเด็กเรียนเก่งแบบน้อง ถึงจะเรียนน้อยลงสักสองสามช่ัวโมง น้องก็ยังได้ทุนอยู่ดี ไม่กระทบอะ
