สลับซับซ้อนถึงขีดสุดปรากฏเข้าสู่สายตาของลวี่หยาง
นี่หรือคือแผนภาพค่ายกล…?
ลวี่หยางลูบคางครุ่นคิด สิ่งที่เรียกว่า “การแก้ไขแผนภาพค่ายกล” แท้จริงแล้วก็คือการแยกแยะส่วนประกอบของเส้นค่ายกลภายใน แล้วค่อยคำนวณหาหน้าที่ของค่ายกลนั้น
อักขระค่ายกล คือพื้นฐานของค่ายกลทั้งหมด
ค่ายกลหนึ่งชุดจะใช้งานได้หรือไม่ จุดชี้ขาดอยู่ที่การเรียงเส้นค่ายกลว่าสมเหตุสมผลหรือไม่ ขัดแย้งกันหรือไม่ และสามารถสร้างห่วงโซ่พลังงานที่สมบูรณ์ให้ทำงานได้หรือไม่
“น่าสนใจดีนัก…”
ลวี่หยางยิ้มด้วยความมั่นใจ“ด้วยพรสวรรค์และความเพียรของข้า เพียงค่ายกลพื้นฐานเช่นนี้ ข้าย่อมพิชิตได้แน่นอน!”
หนึ่งเดือนถัดมา
ลวี่หยางนั่งเหม่อลอยอยู่บนเบาะปูพื้น ข้างกายกองแน่นไปด้วยกระดาษร่างมากมาย ล้วนเต็มไปด้วยผลลัพธ์ที่เขาคำนวณด้วยตนเอง สีหน้าหมดเรี่ยวแรงอย่างถึงที่สุด
ในมือเขา เป็นชุดเส้นค่ายกลที่ประกอบรวมกันขึ้นด้วยความเพียร
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ปลายนิ้วของลวี่หยางจึงพลันเปล่งแสงสว่างสายหนึ่งออกมา
“สำเร็จแล้วงั้นหรือ!?”
ลวี่หยางลุกพรวด ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความปลาบปลื้ม เพ่งมองเส้นค่ายกลที่ตนประสานไว้ด้วยใจละเอียดรอบคอบ คำนวณอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกลับเผยสีหน้าฉงน
“แปลกนัก…เหตุใดมันจึงทำงานได้?”
“เจ้าสิ่งนี้มันทำงานอย่างไรกันแน่?”
ทั้งที่เป็นผลจากความทุ่มเทตลอดหนึ่งเดือนแท้ๆ แต่กลับไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงใช้ได้ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ลวี่ห
