บทที่ 24 ระเบิดตัวเอง
ครั้งหนึ่ง หลิวซิ่นก็เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาผู้พบเห็นได้ทั่วไปในนิกายศักดิ์สิทธิ์ ทุกวันใช้ชีวิตเยี่ยงทาสวัวทาสม้า รับภารกิจ บำเพ็ญเพียร ผ่อนชำระหนี้สินเรื่อยไป
กระทั่งวันหนึ่ง เขาได้ประสบเหตุบังเอิญซึ่งเปลี่ยนชะตาของเขาไปโดยสิ้นเชิง
เหตุการณ์เริ่มจากภาระหน้าที่อันเป็นรางวัลล่อใจที่ศิษย์สายตรงคนหนึ่งเป็นผู้ประกาศ ต้องการสำรวจถ้ำที่ผู้บำเพ็ญยุคก่อนทิ้งไว้ แต่ขณะนั้นเขาขาดคนบุกเบิกพื้นที่ด้านหน้า จึงต้องการ “เหยื่อ”
หลิวซิ่นไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง หลงเชื่อในรางวัลจึงเข้าร่วมคณะสำรวจ ทว่าพอรู้ตัวว่าตนเป็นแค่เหยื่อก็สายเกินไปแล้ว จำต้องถูกบีบให้เข้าสู่ถ้ำ
ไม่คาดคิดเลยว่า ทุกค่ายกลห้ามปรามภายในถ้ำล้วนไม่อาจหยุดเขาได้แม้แต่เพียงเส้นใยเดียว
เขาจึงฝ่าไปได้โดยไร้อุปสรรค ได้รับโชควาสนาอย่างแท้จริง
นั่นคือหีบทองคำหนึ่งใบ ด้านในบรรจุคัมภีร์เต๋าบรรพกาลและธงหมื่นวิญญาณปราณแรกเริ่มบรรพกาลเคียงข้างยังมีจดหมายลายมือเจ้าของถ้ำทิ้งไว้แต่ครั้งยังมีชีวิต
ในจดหมาย เขาเรียกขานตนว่า “เจินเหรินบรรพกาล”
คัมภีร์และสมบัติล้ำค่าในหีบล้วนเป็นของขวัญที่เขาทิ้งไว้ให้กับ “ผู้มีวาสนา” คนหนึ่ง ซึ่งตามการคำนวณของเขาแล้ว ผู้มีวาสนานั้นจะต้องเป็นศิษย์สายตรงของนิกายศักดิ์สิทธิ์ และชื่อจะต้องมีอักษร “ซิ่น” รวมอยู่ด้วย
ทว่าเขาไม่ยอมจำนน
เจินเหรินบรรพกาลในจดหมายได้สบถด่าความไร้ยางอายของนิกายศักดิ์สิทธิ
