เพราะความร่วมอย่างใกล้ชิดของเรากับบอสเผย บอสเผยเลยอนุญาต โดยปริยายให้เราเก็บหุ้น 20% ไว้ การดําเนินการแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นจะ ลอกเลียนแบบได้!” ทุกคนพยกัหน้าเข้าใจ บางคนอดทึ่งขึ้นมาไม่ได้เมื่อนึกถึงเกมดิ้นรนของบอสเผย ‘ความคิดของคนรวย’
กับ ‘ความคิดของคนจน’ สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนในตอนนี้ หลายคนอธิบายว่าความคิดของคนรวยและความคิดของคนจนคือช่องว่างทาง สติปัญญาระหว่างคนรวยกับคนจน แต่มันไม่ใช่แบบนั้น มันเป็นเหมือนผลลัพธ์ที่ หลีกเลี่ยงไม่ได้จากสถานการณ์ตามความเป็นจริง กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ไม่ใช่เพราะมีความคิดของคนรวยก็เลยรวย แต่เป็นเพราะ
รวยอยู่แล้ว เลยคิดในแบบที่เรียกว่าความคิดของคนรวย ก็เหมือนหุ้นของสาวหน้านิ่ง เมิ่งชั่งไม่รู้จริงเหรอว่าในอนาคตหุ้นเหล่านี้จะมีมูลค่าเท่าไหร่ นักลงทุนคนอื่นๆ ในปักกิ่งอาจไม่รู้จักบอสเผยดีนัก แต่เมิ่งชั่งต้องรู้แน่นอนว่า
บอสเผยน่ากลัวขนาดไหน
แต่เมื่อมีเพียงเมิ่งชั่งและหลี่สือเท่านั้นที่ถือหุ้นไว้ได้ เมิ่งชั่งก็ทําได้แค่เลือกขาย
เพราะความสามารถในการรับความเสี่ยงของเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับหลี่สือ ในทํานองเดียวกัน คนรวยสามารถคิดถึงปัญหาด้วยสิ่งที่เรียกว่า ‘ความคิดของ คนรวย’ ได้ เนื่องจากพวกเขามีความสามารถในการรับความเสี่ยงมากพอ ในขณะที่ คนจนไม่มีความสามารถในการรับความเสี่ยง ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจึงฝืน คิดด้วย ‘ความคิดของคนรวย’ ไม่ได้ พวกเขาสนใจได
