ไว้ให้ลูกค้าปั๊มแสตมป์ระหว่างรออาหาร ทั้งร้านตกแต่งในสไตล์ไซเบอร์พังก์ มีป้ายร้านนีออนสั่งทําพิเศษแขวนอยู่ด้านบน
อุปกรณ์ต่างๆ ด้านในจงใจทําให้ดูเก่า เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของตลาด ด้านในร้านรองรับคนได้สองสามคน การจะหาคนมาช่วยงานเพิ่มรึเปล่าขึ้นอยู่กับ
ความยุ่งของร้านและสไตล์การทํางานของเจา้ของร้าน เมื่อเข้ามาด้านใน ลูกค้าก็กระจายตัวไปตามทิศทางต่างๆ บางคนเดินดูป้ายร้านแล้วเลือกซื้อของกินที่ตัวเองสนใจ บางคนถือสมุดไปไล่เช็ก
อิน บางคนดูกิจกรรมปจัจุบันในแอปและแวะไปยังร้านที่มีส่วนลดหรือของแจก จางหยาฮุยกับรุ่ยยู่เฉินนั่งอยู่ใกล้ๆ ทางเข้า แสร้งทําตัวเป็นคนทั่วไป หลังจากเฝ้าสังเกตการณ์ได้ระยะหน่ึง จางหยาฮุยก็ถอนหายใจเมื่อยืนยันได้ว่าทุก
อย่างราบรื่นดีและไม่มีปัญหาเกดิขึ้น ทุกคนดูค่อนข้างพึงพอใจกัน!
ต้องยอมรับเลยว่าสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ช่วยเพิ่มคะแนนให้จริงๆ อันที่จริงในเมืองต่างๆ ก็มีฟู้ดสตรีตชื่อดังอยู่มากมายทั่วประเทศ ถึงอาหารที่ขายในฟู้ดสตรีตเหล่านั้นค่อนข้างแพง แต่ร้านที่อยู่รอดในสมรภูมิอัน
ดุเดือดก็มีรสชาติที่ค่อนข้างดี แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือมันดเูหมือนๆ กันไปหมด!
ฟู้ดสตรีตทั่วประเทศให้ความรู้สึกเหมือนกันหมด คือเป็นตึกเก่าๆ ให้ความรู้สึก
ย้อนถึงวันวาน ซึ่งเหมือนถอดแบบออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน หาจุดเด่นที่เป็นที่จดจําได้ยากมาก
แต่สไตล์ไซเบอร์พังก์ของตลาดร้านข้างทางแตกต่างออกไป สไตล์อันเป
