เป็นผู้จัดการฝ่ายขาย!”
เผยเชียนหลุดกระแอมกระไอออกมา
หมายความว่าไงวะ!
นี่พยายามแย่งคนของฉันต่อหน้าต่อตาฉันเนี่ยนะ
เถียนโม่เป็นยอดพนักงานขายที่ฉันอุตส่าห์ไปตามล่าตัวจากข้างถนน แถมยังทุ่มเท
ฝึกวิชาให้อยู่นาน กล้าดียังไงคิดจะมาแย่งเขาไปแบบนี้
แล้ว…แกจะแย่งเขาไปทําไม! บ้าไปแล้วรึไง
สมองแกยังปกติดีรึเปล่าถึงคิดจะดึงตัวเถียนโม่ไป
เถียนโม่ยิ้มขอโทษพร้อมกับส่ายหัว “จริงๆ แล้วผมไม่เคยมีประสบการณ์การขาย
มาก่อน บอสเผยเป็นคนหาตําแหน่งให้ผมและค่อยๆ ฝึกฝนให้ทีละขั้น
“อีกอย่างประสบการณ์ทั้งหมดของผมจํากัดอยู่ที่เถิงต๋าเท่านั้น คงเอาไปใช้กับที่
อื่นไม่ได้
“ขอบคุณสําหรับคําเชิญนะครับ แต่ผมออกจากเถิงต๋าไม่ได้!”
เหยาปัวพูดอย่างเสียดาย “งั้นเหรอ น่าเสียดายจัง โอเค พี่ไม่มีอะไรจะถามแล้ว
ขอบคุณนะ”
เถียนโม่หันกลับและเดินหายไปในฝูงชนอีกครั้งหลังทําหน้าที่เสร็จ
เหยาปัวยิ้มและอธิบายเสียงเบา “บอสเผยอย่าถือสาอะไรเลยนะครับ ผมไม่ได้
ตั้งใจจะแย่งคนของคุณ ผมแค่ชอบคนเก่ง”
หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เผยเชียนก็ถามขึ้น “งั้นช่วยอธิบายผ่านมุมมองการชอบ
คนเก่งของคุณได้ไหมครับ ว่าคุณบอกได้ยังไงว่าเขาเป็นคนเก่ง”
บ้าไปแล้ว
เถียนโม่เป็นคนที่ฉันเลือกมามั่วๆ จากข้างถนน เขาเรียนจบแค่ชั้นมัธยม แค่งาน
แจกใบปลิวยังทําได้ไม่ดี ถึงจะพูดแนะนําสินค้าได้หลังจากฝึกวิชามาพักหนึ่ง แต่เขาก็
ไม่น่าจะถือว่าเป็น ‘คนเก่ง’ ได้
แถมเถียนโม่ยังทําตามที
