ต้องการของตัวเอง
ถึงจะมีลูกค้าเยอะ แต่การจัดวางผังโซนเกมมิ่งค่อนข้างเป็นระบบและจัดสรรพื้นที่
การใช้งานได้ดี ลูกค้ามักหยุดดูเป็นพักๆ ไม่ได้แช่อยู่จุดไหนนานจนเกินไป ทําให้ยัง
พอมีพื้นที่ว่างเหลือ
โจวมู่หยันสนใจโซนนี้เป็นพิเศษ เขานั่งลงที่โซฟาเดี่ยวตัวหนึ่งก่อนจะหยิบ
คอนโทรลเลอร์ขึ้นมาลองเล่นเกม
“อ้าว พนักงานไปไหนกันหมด” โจวมู่หยันถามด้วยความสงสัย
หลังจากนั่งลงและมองไปรอบๆ เขากลับไม่เห็นพนักงานเถิงต๋าในเครื่องแบบ
พนักงาน มองไปทางไหนก็เห็นแค่ลูกค้า
โจวมู่หยันมองบอสเผยด้วยสายตาสงสัย
แต่เผยเชียนตอบกลับด้วยการทําสีหน้าเรียบเฉย
แล้วฉันจะไปถามใคร
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!
เผยเชียนกําหนดไว้เฉพาะว่าร้านค้าประสบการณ์ไม่มีเครื่องแบบ ตอนนี้เถียนโม่
และพนักงานขายคนอื่นๆ น่าจะซ่อนตัวอยู่ตามหลืบมุมและแอบเล่นเกมกันอยู่
โจวมู่หยันงง บอสเผยทําหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง
สีหน้าของบอสเผยปกติก็อ่านได้ยากอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้สวมแมสก์ยิ่งยากเข้าไปใหญ่
เขาไม่เข้าใจเลยว่าสายตาที่มองมาต้องการจะสื่อสารอะไร
เหยาปัวกระทุ้งศอกใส่โจวมู่หยัน “อย่าถามอะไรโง่ๆ สิ! ไม่เห็นปุ่มเหรอ”
โจวมู่หยัน “ปุ่ม? ปุ่มอะไร”
เขาสํารวจดูอย่างละเอียดแล้วพบว่าบนโต๊ะและชั้นวางอุปกรณ์มีปุ่มขนาดเล็กที่ดู
ไม่โดดเด่นติดอยู่ ดูเหมือนจะเป็นปุ่มไว้กดเรียก
เมื่อกดปุ่มนี้พนักงานร้านก็จะเดินมาหาตามหมายเลขโต๊ะ
โจวมู่หยันพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ “สุดยอดเล
