ปะได้!”
โจวมู่หยันพูดเสริม “ครั้งล่าสุดที่ผมรู้สึกแบบนี้คือตอนไปร้าน Pineapple”
เหยาปัวเงยหน้ามองผนังม่านกระจกแล้วหันมองชั้นวางที่เรียบง่ายแต่ก็ดูโก้เก๋
“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเลียนแบบได้”
โจวมู่หยันพยักหน้า “แหงสิ!
“ถ้าอยากสร้างสภาพแวดล้อมแบบนี้ อันดับแรกคุณต้องหานักออกแบบเก่งๆ
จากนั้นก็ต้องพร้อมทุ่มลงทุนก้อนโต ชั้นพวกนี้รวมถึงไฟบนเพดานมองผ่านๆ เหมือน
เป็นของธรรมดา แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ จะรู้ว่าแพงมาก
“แน่นอนว่าเรื่องเงินเป็นเรื่องรอง สิ่งสําคัญคือต้องทําเงินคืนที่ลงทุนไปได้!
“ถ้าเราขายเสื้อผ้าหรือสินค้าอื่นๆ อัตรากําไรจะไม่สูงนักและยากต่อการคืนทุน
เถิงต๋าขายสินค้าดิจิทัลกับเกม สินค้าในสต๊อกพวกเขามีเยอะมาก เกมก็ผลิตซ้ําได้ไม่
จํากัด กําไรย่อมสูงมาก เพราะงั้นจึงทําเงินได้
“แนวคิดเบื้องหลังร้านพวกนี้ตรงไปตรงมามาก แต่แบรนด์ต้องมีแรงดึงดูดที่
แข็งแกร่งและสินค้าต้องทํากําไรได้อย่างมั่นคงถึงจะทําออกมาสําเร็จได้
“เพราะงั้นเลยมีแค่บริษัทอย่างเถิงต๋ากับ Pineapple เท่านั้นที่ใช้โมเดลนี้แล้วทํา
เงินได้”
มุมปากของเผยเชียนกระตุกขณะฟังบทสนทนาของคนทั้งสอง
พวกนาย…เล่นตลกคาเฟ่กันอยู่เหรอ
คนหนึ่งชง คนหนึ่งขยี้ ผลัดกันจี้ใจฉัน
หมายความว่าไงที่บอกว่ามีแค่เถิงต๋าที่ใช้โมเดลนี้แล้วทําเงินได้ ทําให้ฉันโกรธไป
แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา!
เผยเชียนโกรธจัด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เขาได้แต่นิ่งเงียบด้วยสีหน้าบึ้งตึ
