ว่าทุกคนไม่ชอบขนมและเปลี่ยน
ชุดใหม่ก็ยิ่งสิ้นเปลืองกว่าเดิมสิ
สองพนักงานมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าข้ออ้างลดน้ําหนักไม่น่าเชื่อถือพอจึงได้แต่
ตอบออกไป “บอสเผยครับ เราได้ยินมาว่าบริษัทเรามีปัญหาด้านเงินทุนนิดหน่อย…
พวกเราทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของเถิงต๋า การประหยัดงบเป็นความรับผิดชอบของทุก
คน…”
พนักงานอีกคนพูดเสริม “ใช่ค่ะบอสเผย ไม่ต้องห่วงนะคะ เราจะไม่ฉุดรั้งบริษัท
ในช่วงวิกฤติแบบนี้!”
เผยเชียนเลิกคิ้ว รู้สึกไม่พอใจ
การประหยัดงบเป็นความรับผิดชอบของทุกคนงั้นเหรอ
พูดบ้าอะไรออกมา!
ถ้าพวกนายไม่กินขนมกันฉันจะประหยัดเงินได้มากเท่าไหร่กันเชียว เงินเล็กน้อย
แค่นี้ยังไม่ยอมให้ฉันได้จ่าย แล้วยังจะหน้าด้านเรียกตัวเองว่าเป็นพนักงานของฉันอีก
เหรอ
คิดจะถ่วงบริษัทรึไง
พวกนายไม่ได้ฉุดรั้งบริษัทหรอก แต่กําลังฉุดฉันอยู่ต่างหาก!
ตอนแรกเผยเชียนอยากดุทั้งสอง แต่พอเห็นสายตาที่จ้องมาก็ห้ามตัวเองไว้
ไม่ได้ ดุพวกเขาไม่ได้
ตอนนี้พนักงานทุกคนจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ ถ้าเขาแสดงพฤติกรรม
สุดโต่งบางอย่างออกไปจะยิ่งทําให้พวกเขามั่นใจการคาดเดาเดิมของตัวเอง ซึ่งอาจส่ง
ต่อไปยังกิจการอื่นๆ ผ่านคอนเนกชันได้
ถ้าพนักงานทุกคนของเถิงต๋าคิดว่าบริษัทกําลังมีปัญหาและอยากให้ความ
ช่วยเหลือล่ะ เกิดรายจ่ายทั้งหมดของบริษัทลดลงก็ยิ่งเป็นปัญหาใหญ่สิ
เขาต้องรับมือกับสถานการณ์อย่างใจเย็น
คิดได้แบบนั้นเผยเชียนก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทํา
