บทที่ 1050 ราวตากผ้าออกกําลังกายอัจฉริยะมาส่ง
วันศุกร์ที่ 18 พฤษภาคม
สิบโมงกว่า ในที่สุดเฉียวเหลียงก็ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลําบาก
“โอ้ย หลัง…”
เฉียวเหลียงคร่ําครวญขณะย้ายร่างไปห้องน้ําเพื่ออาบน้ําอาบท่า
กล้ามเนื้อทั่วร่างกายโดยเฉพาะกล้ามเนื้อส่วนบนของเขาปวดระบมจนแทบ
ควบคุมร่างกายไม่ได้
เวลาปกติเขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าการเดินนั้นใช้กล้ามเนื้อส่วนบนเยอะมาก ตอนนี้เขารู้
ซึ้งแล้ว
เมื่อวานเขาออกกําลังกายหนักหน่วงมากพอ
อันที่จริงเกมพาเขาวอร์มร่างกายก่อนออกกําลังกาย พอออกกําลังกายเสร็จก็พา
ยืดเส้นยืดสาย นอกจากนั้นระหว่างการออกกําลังกายก็คอยเตือนอยู่หลายหนว่าควร
ออกกําลังกายแต่พอดีในครั้งแรก สุดท้ายก็บังคับให้เขาออกจากเกมไปพักผ่อน
แต่เฉียวเหลียงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเขาค่อนข้างรู้สึกดีกับตัวเอง
ถึงจะโดนบังคับให้ออกจากเกมแต่เขาก็รู้สึกว่ายังพอมีแรงเหลือ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็
คิดว่าออกกําลังกายต่ออีกสักสิบห้านาทีไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร
แต่พอตื่นขึ้นมาวันนี้กล้ามเนื้อที่ปวดระบมก็สอนบทเรียนให้กับเขา
แต่ความพึงพอใจที่ได้หลังการออกกําลังกายยังอยู่มาจนถึงวันนี้
ก่อนหน้านี้ตารางงานและการพักผ่อนของเขามั่วซั่วมาก เขามักจะเล่นเกมจนถึงดึก
ดื่นและขาดการออกกําลังกาย แม้อาหารการกินจะได้โมหยูเดลิเวอรี่ช่วยดูแล แต่แค่
การกินอย่างเดียวนั้นไม่พอ
สภาพร่างกายส่งผลโดยตรงต่อสภาพจิตใจ หลังจากตื่นนอนวันนี้เฉียวเหลีย
