ไม่แย่ แต่ไม่มีออร่าแบบเดียวกับบอสฉางเลยนะครับ!”
“จริง บทพูดของเขาดูดาดๆ แถมยังดูเป็นคนเก็บตัวและออกจะเกร็งๆ กระตุ้น
บรรยากาศในงานไม่ได้เลย”
“เทียบกับบอสฉางแล้วทักษะการพูดแตกต่างกันมากเลยครับ”
“รอดูกันต่อเถอะ เรื่องเดี่ยวไมโครโฟนไม่ต้องคาดหวังแล้ว มาหวังกันว่าเนื้อหา
งานจะน่าสนใจมั้ย”
แม้ประโยคเปิดงานจะลื่นไหลและไม่มีปัญหา แต่ทันทีที่เจียงหยวนเปิดปากพูด
ผู้ชมก็ตระหนักถึงทักษะการพูดที่แตกต่างกันระหว่างเจียงหยวนและฉางโหย่ว
ถึงฉางโหย่วจะมาสายหลักการเทคนิคแต่เขาก็เป็นคนที่เข้าถึงง่าย พอยืนบนเวทีก็
ดูเหมือนนักพูดเดี่ยวไมโครโฟน เขาคุมทุกอย่างอยู่หมัดไม่ว่าจะอยู่บนเวทีหรือนอก
เวที และจัดการบรรยากาศในงานในอย่างง่ายดาย
แถมอารมณ์ขันติดตัวยังแพร่เชื้อสู่ผู้คนได้ง่ายด้วย
แต่เจียงหยวนไม่มีออร่าแบบนั้นเลย นอกจากนั้นก็ยังทําให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาเป็นคน
ขี้อาย เวลาพูดดูไม่ค่อยมั่นใจ แค่คุมบรรยากาศในงานให้คนสนใจยังดูเป็นเรื่องยาก
คนที่รอดูบอสฉางต่างรู้สึกผิดหวัง
แต่ก็ตามข้ออ้างยอดฮิต ‘ไหนๆ ก็ไหนๆ’ ไหนๆ ก็มาแล้วถึงผู้พูดหลักจะไม่ใช่
คนที่คาดหวัง ก็ได้แต่หวังว่าเนื้อหางานจะน่าสนใจ
