วง ระดับพลังและจิตเทวะเปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง เกรงว่าจะมิอาจจับได้เลย เห็นได้ชัดว่าเคล็ดนี้ร้ายกาจ เป็นวิชาลับก้นหีบ
“ที่สำคัญคือ…มันไม่เกี่ยวกับนิกายศักดิ์สิทธิ์!”
วิชาของนิกาย ล้วนถูกบันทึกไว้ในป้ายศิษย์ แต่เคล็ดวิชาเก็บลมปราณกลับเป็นตำราลับ เห็นได้ชัดว่านี่คือวาสนาของพวกเขาเอง
ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่านิกายจะมีวิธีการแก้ไข
“เหมือนง่วงก็ได้หมอน…ตายได้ดี!”
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางถึงกับเก็บศพทั้งสามอย่างจริงใจ แล้วขุดหลุมฝังลงดิน ให้พวกเขาได้นอนอย่างสบาย
แต่แล้วเขาก็พลันฉุกคิดขึ้นมาอีก
“เคล็ดวิชาเก็บลมปราณล้ำเลิศเช่นนี้ มิใช่วิชาที่นิกายถ่ายทอดมา แล้วพวกเขาได้มาจากที่ใด? หรือเบื้องหลังยังมีวาสนาใหญ่อีกชั้นหนึ่ง?”
ชั่วพริบตาเดียว ความคิดของลวี่หยางก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
แต่ในไม่ช้าเขาก็ข่มกลั้นความโลภลง แววตากลับคืนสู่ความเยือกเย็น “ไม่ต้องรีบ…สามคนนี้…ชาติหน้าอาจจะเป็นเพื่อนกันได้”
ย่อมมีโอกาสแน่นอน!
หลังจากช่วยฝังร่างทั้งสามให้เรียบร้อยแล้ว ลวี่หยางก็ดึงป้ายศิษย์ออกมา เปิดดูสิ่งที่ อวิ๋นเมี่ยวชิง เคยบอกไว้ เกี่ยวกับวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการหลอมแก่นกระบี่
“การหลอมแก่นกระบี่ ต้องรวบรวมทองคำบริสุทธิ์สามตำลึง แก่นหยกสามตำลึง จินแดงสองตำลึง ปราณกระบี่สองตำลึง รวมทั้งหมดสิบตำลึง แล้วใช้ไฟแท้จริงและวารีเทพเผาหลอมชำระสิ่งปนเปื้อน จากนั้นใช้เคล็ดวิชากระบี่ลับหลอมช้า ๆ ให้สอดคล้องกับกายใจของผู้หลอม
