ในฉางหยางเกมส์ ทำแบบนี้ความสัมพันธ์ของน้องหวานกับครอบครัวก็จะดีขึ้น ในอนาคตอาจจะยอมกลับบ้านบ่อยขึ้น”
เผยเชียนกำลังแกะปูอย่างสุขใจ แต่พอได้ยินแบบนั้นก็ตัวแข็งทื่อไป มือที่กำลังจะแงะปูออกนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น
อะไรครับเนี่ย ลงทุนในฉางหยางเกมส์เนี่ยนะ จะบ้าเหรอ!
เผยเชียนพูดไม่ออก ครอบครัวของพวกนายตั้งใจมากวนประสาทกันเหรอ
นอกจากจะไม่ให้พาหลินหวานกลับแล้ว ยังคิดลงทุนกับฉันอีก แค่เงินตัวเองก็ผลาญได้ไม่หมดแล้ว นี่ฉันต้องผลาญเงินพวกนายด้วยเหรอ
เผยเชียนวางปูลงทันที “ไม่ได้ครับ!”
หลินฉางอึ้ง “ทำไมล่ะครับ”
เผยเชียนกระแอมกระไอ “ผมมีข้อเสนอที่ดีกว่า”
“คืองี้ครับ ในเมื่อหลินหวานประสบความสำเร็จในวงการเกมและสามารถยืนหยัดด้วยตัวคนเดียวได้แล้ว ตอนนี้ปล่อยให้เธอทำงานให้ผมจะเหมาะสมเหรอครับ”
“เฉินฮว่าคอร์เปอเรชันใหญ่โตมาก ผมคิดว่าเสี่ยหลินเจียดเงินสักก้อนมาทำบริษัทเกมของเฉินฮว่าเองได้! ทำแบบนี้หลินหวานก็จะได้เติมเต็มความฝันของตัวเอง เป้าหมายของเสี่ยหลินในการให้หลินหวานสืบทอดกิจการครอบครัวก็สำเร็จ เฉินฮว่าคอร์เปอเรชันใช้โอกาสนี้ขยายขอบเขตธุรกิจได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวขนาดนี้ไม่ดีเหรอครับ”
เผยเชียนรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพูดนั้นสมเหตุสมผลมากจนเกือบคล้อยตามเสียเอง
หลินฉางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“คือ… ตรงๆ เลยนะครับบอสเผย ผมแวะไปเจอน้องหวานก่อนมาที่นี่”
“น้องหวานคิดว่าถึงตอนนี้จะประสบความสำเร็จบ้างแล้วแต่
