ล็กน้อยเพื่อกันไว้ก่อน“หัวข้อการสัมภาษณ์คืออะไรเหรอ”
หยูเย่าตอบ“จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรมากครับ แค่อยากถามเรื่องประสบการณ์การทำงานในเถิงต๋าของพี่เมิ่ง”
เมิ่งชั่งใจเต้นไม่เป็นจังหวะ“แล้วตอบไปว่ายังไง”
หยูเย่า“ผมก็ตอบไปตามความจริงครับ จิตวิญญาณเถิงต๋ามีพื้นฐานอยู่บนความซื่อสัตย์มาตลอด ผมเล่าเกี่ยวกับการทำงานของพี่เมิ่งตามจริง ไม่ได้ใส่ความคิดเห็นตัวเองเข้าไป”
เมิ่งชั่งพยักหน้า“ดีมาก!” เขาเชื่อใจพนักงานฝ่ายโฆษณาและการตลาดมาก ในเมื่อหยูเย่าพูดไปตามจริงก็ไม่น่าจะมีการบิดเบือนมากนัก
“แต่…” หยูเย่าพูดต่อ “หัวหน้าซย่าคิดว่าสิ่งที่ผมพูดดูธรรมดาเกินไป ก็เลยต้องผ่าน ‘กระบวนการศิลป์’ ก่อน เพราะงั้นผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าบทสัมภาษณ์สุดท้ายจะออกมาเป็นแบบไหน”
เมิ่งชั่ง “…”‘กระบวนการศิลป์’ อะไรกัน!
เมิ่งชั่งลนลานขึ้นมา แต่พอคิดดูอีกที ซย่าเจียงก็เป็นหัวหน้าบรรณาธิการของแพลตฟอร์มทางการ ดังนั้นก็ต้องมีจรรยาบรรณอยู่บ้าง คงไม่แต่งเรื่องขึ้นมามั่วๆ เองหรอก
อืม ไม่น่าจะมีปัญหา เมิ่งชั่งคิดดูแล้วรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องตื่นกลัว เดี๋ยวบทสัมภาษณ์ออกมาก็รู้รายละเอียดเอง ด้วยเหตุนี้เขาสงบสติอารมณ์ เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเล่นเดโม Mission & Choice ต่อ
ความเงียบเข้าปกคลุมฝ่ายโฆษณาและการตลาด ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เสียงที่ได้ยินมีแค่เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดและคลิกเมาส์ เป็นแบบนั้นกันสองชั่วโมงกว่า จนเวลาล่วงเลยไปสี่โมงเย็น
