าคัมภีร์เต๋าบรรพกาลที่อยู่ในมือกลับมีเพียงครึ่งเล่มเท่านั้น เนื้อหาได้สิ้นสุดลงกลางคัน
“ศิษย์น้องเอ๋ย วิชา…มิอาจถ่ายทอดได้โดยง่ายดอก”
หลิวซิ่นหัวเราะเบา “ครึ่งหลังของคัมภีร์เต๋าบรรพกาลล้วนเกี่ยวข้องกับความลับแห่งการวางรากฐานหาได้ถูกรวมในสวัสดิการของนิกายไม่ หากเจ้าต้องการ ต้องใช้แต้มคุณูปการแลกเอา”
ลวี่หยางได้ยินก็เพียงส่ายศีรษะอย่างจนใจ “เป็นข้าที่เสียมารยาทไปเอง”
“ไม่เป็นไร ครึ่งเล่มก็เพียงพอให้เจ้าบำเพ็ญแล้ว”
หลิวซิ่นตบไหล่เขาอย่างเป็นกันเอง “ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปเลือกถ้ำบำเพ็ญเพียรบนยอดเขาปะสานฟ้า เลือกที่ดี ๆ ไว้ ภายหน้าย่อมได้พบพานกันบ่อย”
ลวี่หยางพยักหน้ารับ “ขอบคุณศิษย์พี่”
ครึ่งชั่วยามให้หลัง บนยอดเขาปะสานฟ้า
ที่เชิงเขา ณ ถ้ำบำเพ็ญเพียรอันห่างไกลแห่งหนึ่ง ลวี่หยางได้ตั้งรกรากอย่างเป็นทางการ ข้าวของเครื่องใช้เดิมภายในถ้ำถูกเก็บกวาดโยนออกไปเสมือนขยะ
เห็นเช่นนั้น ความคิดมากมายพลันพรั่งพรูในใจเขา
“ศิษย์อย่างเป็นทางการดูเหมือนจะมิได้อยู่สบายนัก…”
ยอดเขาปะสานฟ้ามิได้ใหญ่โตอันใด แต่ละปีนิกายศักดิ์สิทธิ์รับศิษย์ในนามมหาศาล ต่อให้โอกาสเลื่อนขั้นมีเพียงหนึ่งในหมื่น ก็น่าจะเพียงพอให้ยอดเขาแห่งนี้แน่นขนัดแล้ว
ทว่า…ความจริงกลับมิใช่เช่นนั้น
ตลอดทางที่ลวี่หยางก้าวผ่าน มิใช่เพียงมิได้แออัด หากยังดูรกร้างว่างเวิ้ง ถ้ำบำเพ็ญเพียรมากมายล้วนไร้ผู้พำนัก
เหล่าศิษย์อย่างเป็นทางการเหล่านั้นหายไปท
