วันอังคารที่ 21 กุมภาพันธ์ ฝ่ายโฆษณาและการตลาดของเถิงต๋าคอร์เปอเรชัน
เมิงชังเพิ่งดูหนังบนคอมพิวเตอร์ออฟฟิศจบและรู้สึกง่วงเล็กน้อย
เขาลุกไปรินชาแล้วหันมองพนักงานในฝ่ายโฆษณาและการตลาดของตัวเอง
บางคนกำลังเล่นเกม บางคนคุยแชต บางคนดูซีรีส์ บางคนอ่านนิยาย บางคนงีบ
ว่าง่ายๆ คือทำกันหลากหลายกิจกรรมยกเว้นทำงาน
เมิงชังเป็นหัวหน้าแผนกแต่ก็ชัดเจนว่าเหล่าพนักงานไม่สนใจสายตาของเขาเลย
พวกเขายังคงเล่นกันต่อไปราวกับเมิงชังไม่มีตัวตน
เมิงชังพูดอะไรไม่ออก แผนเดิมของเขาคือวางยาฝ่ายโฆษณาและการตลาดของเถิงต๋า
เขาจงใจให้พนักงานเหล่านี้อู้งานเพื่อบรรลุจุดประสงค์แอบแฝง
แต่หลังจากทำงานไปสักพักเขารู้สึกท้อแท้สุดๆ
เมิงชังไม่จำเป็นต้องวางยาพวกเขาเลย คนพวกนี้อู้เก่งกว่าเขาอีก!
พนักงานพวกนี้เหมือนผ่านการอบรมพิเศษมา
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการอู้ในเวลางานและการกลับบ้านตรงเวลา
สองสามวันก่อนเมิงชังแทบตามพวกเขาไม่ทัน
เรื่องนี้ทำให้เขาสงสัยว่า “ในแผนกของฉันมีสายสืบกี่คนกันแน่”
เวลาผ่านไปพนักงานเหล่านี้ผ่อนคลายกันได้ด้วยตัวเอง
ทั้งเล่นเกมและดูหนังทุกวันโดยไม่รู้สึกกดดันทางจิตใจเลยแม้แต่นิดเดียว
พวกเขาเหมือนจะบอกว่า “ทำงานเสร็จแล้วทำไมถึงจะผ่อนคลายกันไม่ได้ล่ะ”
แต่เมิงชังทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
งานที่แล้วของเขาคือถ่ายคลิปโปรโมตให้ทู่เหว่ยไลฟ์สตรีม
แต่ประสิทธิภาพการทำงานของทุกคนสูงเกินไปจึงถ่ายทำเสร็จภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์
แ
