ิงชังตั้งใจจะแวะเข้าไปดูอีกรอบ
เขากดลิฟต์ไปชั้นสิบหก ครั้งนี้เมิงชังไม่จำเป็นต้องถามพนักงานต้อนรับก็พูดขึ้นอย่างยินดี
“มาได้เวลาพอดีเลยค่ะ บอสเผยอยู่ในห้องทำงาน เดินไปเคาะห้องได้เลยค่ะ!”
เมิงชังมาบ่อยจนสาวๆ ทุกคนจำได้
เขาขอบคุณแผนกต้อนรับ เขากลัวว่าถ้ามาสายกว่านี้ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป
ถ้าบอสเผยมีเรื่องต้องทำแล้วกลับไปทันทีจะทำยังไง
เมิงชังจึงรีบพุ่งไปเคาะประตูห้องทำงานบอสเผยเบาๆ
“เชิญ”
เมิงชังผลักประตูเข้าไปในห้อง เขาเห็นบอสเผยกำลังจ้องจอคอมพิวเตอร์ มือขวาลูบคาง
เห็นได้ชัดว่าใช้ความคิดอยู่
ไม่รู้ทำไมเมิงชังสัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามจากก้นบึ้งของหัวใจทุกครั้งที่พบบอสเผย
ทำเอาไม่กล้างัดวาทศิลป์ของตัวเองออกมาใช้
เขาไม่กล้ารบกวนเวลาและเข้าประเด็นทันที
“บอสเผยครับ ฝ่ายโฆษณาและการตลาดจัดการแผนการตลาดเดือนนี้เสร็จแล้วครับ”
“ตอนนี้ทุกคนพักผ่อนกันมาสองสัปดาห์แล้ว เราควรให้งานใหม่พวกเขาทําดีไหมครับ?”
เผยเซียนหันมองอีกฝ่าย “เพิ่งพักได้แค่สองสัปดาห์ ทำไมวิตกกังวลแบบนี้ล่ะ”
“พักผ่อนเพิ่มอีก ทำคลิปโปรโมตน่าจะใช้เซลล์สมองไปหลายเซลล์ ควรพักผ่อนเยอะๆ เพื่อสุขภาพของทุกคน”
เมิงชังผงะไป อะไรวะนั่น ใช้เซลล์สมองเยอะเลยต้องพักผ่อนเนี่ยนะ!
คลิปโปรโมตง่ายๆ นั้นใช้เวลาทำไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ มันใช้เซลล์สมองที่ไหนกัน!
เมิงชังรีบพูดขึ้น “บอสเผยครับ เราพักผ่อนกันพอแล้วจริงๆ บอสเผยควรให้โปรเจ็กต์ใหม่กับพวกเราครับ”
