บทที่ 3 รูปแบบการกระทำของนิกายมาร
เมื่อลวี่หยางเดินออกจากห้องสงบ พลันพบว่าหน้าประตูกลับมีผู้ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ในใจของเขาสะดุ้งไหว เพียงเงยหน้าก็มองเห็นบุรุษผู้หนึ่งสวมอาภรณ์นักพรตสีดำ สีหน้าเย็นชืดแฝงความอำมหิต หาใช่ใครอื่นไม่ นั่นก็คือผู้ที่ก่อนหน้านี้ได้จัดสรรเขาไปยังหอหรรษา!
“ข้าคารวะศิษย์พี่” ลวี่หยางรีบก้าวออกมาประสานมือทำความเคารพ
“เจ้าช่างไม่เลวทีเดียว เป็นคนมีแววจริง ๆ”
นักพรตชุดดำนั้นแย้มยิ้ม เอ่ยเสียงเรียบ “แต่เดิมข้าได้ยินว่าอวี้ซู่เจินหลอกล่อเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้าห้อง คิดว่าการฝ่าด่านรวมลมปราณคงอีกไม่กี่วัน…”
“ผลลัพธ์คือมิคาดคิดว่านางมารนั่นกลับพลาดท่า”
เอ่ยถึงตรงนี้ แววตาของนักพรตในชุดดำที่ทอดมองลวี่หยางกลับยิ่งแปลกประหลาดนัก
สามวัน…ใช่แล้ว สามวันเต็ม!
เสียงกรีดร้องของอวี้ซู่เจิน ถึงกับเล็ดลอดออกมาจากในห้องสงบ แม้นักพรตชุดดำผู้นี้สั่งสมประสบการณ์มาก็ยังอดนับถืออยู่บ้าง
เด็กผู้นี้หากมิสิ้นชีวิตเสียก่อน อนาคตย่อมต้องเป็นเสาหลักของนิกายศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน!
“ตามข้ามาเถอะ”
นักพรตชุดดำผู้นี้แซ่หลิว นามซิ่น เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของยอดเขาปะสานฟ้าหนึ่งในสี่ยอดเขาฝ่ายใน ทำหน้าที่รับศิษย์ในนามที่เลื่อนขั้น พร้อมมอบข้อชี้แนะของนิกาย
“สี่หอฝ่ายนอก สี่ยอดเขาฝ่ายใน ต่างล้วนสอดคล้องกัน”
ระหว่างทาง หลิวซิ่นเอ่ยแนะนำอย่างอารมณ์ดีต่อลวี่หยางว่า “นอกจากผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นที่พ
