ิจมหาบัณฑิต กําลังร้องไห้อยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้า เขากลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้และฉี่รดกางเกงชุดสูทตัดพอดีตัว ทิ้งรอยเปียกสี
เข้มน่าอับอายที่ค่อยๆ ขยายขนาดขึ้น เนกไทสีแดงสดสะดุดตาที่เขารักมากถูกดึงรั้งไว้โดยแขนกล้ามกํายําขนดกเส้น เลือดปูดโปน ร่างของเขาทั้งร่างอยู่นอกพื้นที่ดาดฟ้าชั้นบนสุด ถ้าไม่โดนดึงเนกไทไว้ ร่างก็คงรว่งจากความสูงสามร้อยกว่าเมตรลงไปกระแทกพื้นแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาของฟีล ซิมมอนส์บูดเบี้ยวไปด้วยความหวาดกลัว น้ําตา น้ํามูก และน้ําฝนผสมปนกันมั่วไปหมด บางส่วนไหลเข้าปากที่กําลังร่ําร้องขอความเมตตา ก่อนจะถูกพน่ออกมาพร้อมน้ําลาย “ได้โปรด อย่าฆ่าฉันเลย!
“พ่อฉันมีเงินเยอะมาก นายอยากได้เท่าไหร่เขาให้นายแน่!” คนที่รั้งเนกไทสีแดงสดของฟีล ซิมมอนส์ไว้ในขณะนี้คือชายร่างกํายําสูง 2.5
เมตร น้ําหนักเกือบสองร้อยกิโลกรัม ในคืนฝนตกคืนนั้น ฟีล ซิมมอนส์กําลังขับรถสปอร์ตท่องราตรีตามปกติ จู่ๆ ชาย ร่างกํายําก็พุ่งพรวดมาขวางรถ ก่อนจะทุบรถสปอร์ตสุดรักของเขาจนแหลกเป็นชิ้นๆ จากนั้นชายร่างกํายําก็ลากฟีล ซิมมอนส์ซึ่งอยู่ในสภาพโคม่าเนื่องจากการปะทะออกมา จากห้องโดยสารที่ถูกทุบจนบิดเบี้ยว เขาแบกอีกฝ่ายขึ้นไปชั้นบนสุดของดาดฟ้าราวกับ เป็นลูกไก่ตัวน้อย พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะสายฝนเย็นเยียบ ร่างของฟีล ซิมมอนส์ก็ลอยอยู่บนชั้น
ดาดฟ้าแล้ว ชีวิตของเขาอยู่ในมือของชายกํายําเบื้องหนา้ ฟีล ซิมมอนส์ไม่คิดต่อต้านแม้แ
