นตรงนู้น” ชุยเกิ่งหันไปมองแล้วพบว่าถัดออกไปเป็นโซนทํางานซึ่งมีโต๊ะทํางานมาตรฐาน
เก้าอี้แบบเออร์โกโนมิกส์ และคีย์บอร์ดกลไก โดยโซนนี้แยกออกมาต่างหาก เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ของโซนพักผ่อนหย่อนใจคือให้นักเขียนมีสมาธิกับการดู หนังและรวบรวมแรงบันดาลใจ
ชัดเจนวา่ถ้าจัดออกมาแบบนี้กค็งไม่ใช่ระบบ ‘คุกมืด’ ที่บังคับให้เขียนงานทุกวัน บรรณาธิการอธิบายต่อ “ตรงนู้นมีสตูดิโอขนาดใหญ่ ติดฉนวนกันเสียงทั้งห้อง
มีเครื่องโปรเจ็กเตอร์และระบบเสียงระดับโรงหนังให้ใช้ได้ตามการลงเวลา
“ถ้าอยากได้ประสบการณ์การรับชมที่ดีที่สุดก็สามารถไปดูหนังทั้งเรื่องในห้องนั้น ได้ ถ้าแค่อยากรวบรวมข้อมูลและไม่มีข้อกําหนดเรื่องคุณภาพของภาพ หรืออยากกด ข้ามบางตอนก็ดูตรงที่นั่งของตัวเองได้ครับ” ชุยเกิ่งอดตกใจขึ้นมาไม่ไดเ้มื่อได้ยินที่บรรณาธิการอธิบาย นี่คือ…สวรรค์รึเปล่า