เผยเชียนยกชาขึ้นจิบแล้วพูดต่อ “เราจะเสนอซื้อลิขสิทธิ์กับนักเขียนตัวท็อปของ
เว็บไซต์เราเท่านั้น
“เพราะเงื่อนไขของสัญญานี้ดีกว่า เทียบเท่ากับเป็นการมอบสิทธิประโยชน์ให้กับ นักเขียนในเว็บของเรา เราจะไม่มอบสิทธิ์ประโยชน์นี้ให้จนกว่านักเขียนคนอื่นๆ จะ พิสูจน์ความสามารถของพวกเขาให้เราเห็น
“จํานวนคําต่อเรื่องในการซื้อลิขสิทธิ์ต้องอยู่ระหว่างหนึ่งแสนถึงห้าแสนคํา เกินห้า แสนคําไม่ได้
“ค่าลิขสิทธิ์จะคํานวณจากสามเท่าของรายได้ของนิยายเรื่องก่อน ตัวอย่างเช่น ส่วนแบ่งรายได้ของนิยายเรื่องก่อนหน้านี้ของนักเขียนอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันหยวนต่อ
หนึ่งพันคํา ค่าลิขสิทธิ์ของนิยายเรื่องนี้ก็จะเท่ากับสามพันหยวนต่อหน่ึงพันคํา
“ไม่มีข้อกําหนดขั้นต่ําในการลงนิยายรายวัน อยากเขียนเท่าไหร่ก็เขียน ยิ่งเขียน
ช้าก็ยิ่งพิถีพิถนั
“และเราจะไม่รับงานออริจินอล จะรับแค่ผลงานที่เขียนตามที่กําหนดโดยเราจะ เป็นคนกําหนด IP ให้นักเขียน” เผยเชียนอดประทับใจความฉลาดของตัวเองข้ึนมาไม่ได้หลังพูดจบ ซื้อลิขสิทธิ์+กําหนดงานเขียน แบบนี้ก็กวาดล้างนักเขียนชื่อดังของเว็บจงเตี่ยนจง
เหวินและทําให้เป็นหมันกันทั้งหมดได้เลยสิ คนที่อ่านเว็บโนเวลบ่อยๆ จะรู้ว่าการซื้อลิขสิทธิ์และการเขียนงานตามกําหนดคือ
ทางที่ง่ายที่สุดในการผลิตผลงานขยะ เพราะเงื่อนไขแรกของการสร้างผลงานดีๆ ขึ้นมาคือความเป็นอิสระ นักเขียนจะรังสรรค์ผลงานยอดเยี่ยมได้ก็ต่อเมื่อสามารถเขียน
