มิ่งชั่งก็พบพนักงานเถิงต๋ากลุ่มหนึ่งที่
จะมาทํางานให้เขาในฝ่ายโฆษณาและการตลาด
“สวัสดีครับพี่เมิ่ง” พนักงานรุ่นน้องทักทายเมิ่งชั่งทีละคน แน่นอนว่าพวกเขาต่างก็รู้ตํานานฉาวโฉ่ของเมิ่งชั่ง แต่ตอนนี้ต้องมาร่วมงานกัน
แล้ว ยังไงก็ต้องสานสัมพันธ์อันดีต่อกันไว้ เมิ่งชั่งมองเหล่านอ้งๆ พวกเขาดูสดใสและดูดี เสื้อผ้า นาฬิกา และมือถือต่างก็เป็นของแพง ดูแล้วไม่
น่าจะขาดแคลนเรื่องการเงิน เงินเดือนสูงลิ่วและสวัสดิการมากมายของเถิงต๋าไม่ใช่ความลับ ไม่แปลกที่เด็ก
หนุ่มพวกนี้จะมีเงินใช้ไม่ขาดมือ เมิ่งชั่งมองพนักงานเถิงต๋าที่มีเงินใช้ไม่ขาดมือแล้วกลับมามองตัวเองที่มีหนี้อยู่
หลายล้าน จู่ๆ เขาก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา เหล่าพนักงานพาเมิ่งชั่งไปยังโซนทํางานของฝ่ายโฆษณาและการตลาดซึ่งไม่ได้อยู่
ชั้นเดียวกับฝ่ายอื่นๆ ในเถิงต๋า แต่เช่าพื้นที่อื่นในอาคารแทน เนื่องจากมีการขยายจํานวนพนักงานของเถิงต๋าหลายครั้ง ชั้นสํานักงานเดิมจึง
แออัดมากเลยต้องขยายไปชั้นอื่นของอาคารก่อนที่จะมีอาคารสํานักงานเป็นของตัวเอง
เมิ่งชั่งอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น
เขาคิดว่าตัวเองจะได้ทํางานในชั้นสํานักงานใหญ่เถิงต๋าและอยู่ภายใต้สายตาของ
บอสเผยและพนักงานคนอื่นๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาอยู่ห่างไกลจากคนอื่นๆ แบบนี้ ถ้าฉันทําทีเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ปล่อยให้พนักงานพวกนี้อู้งานก็ยิ่งส่งผลกระทบ
ต่อแคมเปญโปรโมตสิ แถมยังไม่ถือว่าเป็นการทําผิดกฎด้วย จะให้ทํายังไง
