เขาคำรามด้วยโทสะ ก่อนจะลงมือเร่งเร้าค่ายกลหมายสกัดลวี่หยาง ทว่าทันทีที่เขาเริ่มขยับ กลุ่มควันธูปเทียนอันมหาศาลก็ไหลถาโถมออกจากธงหมื่นวิญญาณ ราวกับภูผาใหญ่มากดทับการหมุนเวียนของค่ายกลทั้งภายในและภายนอกตระกูลเย่ ในเวลาเดียวกัน วิญญาณในธงหลายตนก็กรูกายเข้าขัดขวางเขาไว้
“หลบไป!”
เย่เส่าอิงฟันกระบี่ออกทันที แสงกระบี่พุ่งใส่วิญญาณในธงเหล่านั้น ทว่ากลับเห็นเพียงแสงของธูปเทียนสว่างวาบขึ้น กระทั่งกลืนพวกมันไปจนหมดสิ้น
ในชั่วขณะนั้น แรงกดของระดับแห่งมรรคผลพลันถาโถมลงมาอย่างฉับพลัน
“โครม!”
วิญญาณในธง—หลงเยว่ มารดาไร้กำเนิด ปฐมกษัตริย์แคว้นเยี่ยน และเจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิง—เหล่าทวยเทพแห่งธูปเทียนทั้งสี่ลงมือพร้อมกัน ทำเอาเย่เส่าอิงแทบลูกตากระเด็นหลุดออกมาจากเบ้า
“ผู้วางรากฐานสมบูรณ์… สี่ตนงั้นหรือ!?”
พูดบ้าอันใดกัน!?
เย่เส่าอิงเร่งดึงพลังจากค่ายกลขึ้นมาเสริมหล่อหลอมร่างอย่างเต็มที่ อีกทั้งเพราะแต่เดิมเทพเจ้าธูปเทียนเหล่านี้ก็ไม่ได้ทรงพลังเต็มขั้นอยู่แล้ว จึงยังไม่ถึงขั้นถูกทั้งสี่ตบตายคาที่
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ช่องว่างระหว่างพลังของทั้งสองฝ่ายก็ยังใหญ่เกินกว่าจะถมให้เต็ม จนกระทั่งแม้แต่ใจเขาเองก็ยังเริ่มสั่นไหวด้วยความสิ้นหวัง
ขณะนั้น กลยุทธ์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัว ทว่าก็ถูกเขาปัดตกทีละข้อ… ทีละข้อ ส่วนความหวังสุดท้าย—เชว่เซียเจินเหริน? บัดนี้ตัวมันเองยังเอาตัวไม่รอดเสียด้วยซ้ำ!
สุดท้าย… เหลื
