เผยเชียนปิดเว็บไซตข์องมหาวิทยาลัยด้วยความพึงพอใจแล้วเลิกพูดถึงผลสอบ ถึงหนึ่งคะแนนจะเป็นการพัฒนาครั้งประวัติการณ์ แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เอามา
โม้ไม่หยดุ เก็บไว้ในใจจะดีกวา่
“เหมือนแกจะทวนหนังสือหนักและจริงจังมากนะ ช่วงนี้งานเป็นไงบ้าง” เผย เชียนถาม หม่าหยางตบอก “ไม่ต้องห่วงเลยพี่ ผมทั้งเรียนและทํางานไปพร้อมกัน ไม่มีอะไร
ขาดตกบกพรอ่ง!
“วันนี้ผมมารายงานผลงานกับพี่
“ผมตั้งใจทํางานอย่างหนักเพื่อเติมเต็มฝันผู้คนบนเว่ยป๋อ แต่ตอนนี้มีฝันที่ควร ค่าแก่การเติมเต็มน้อยลงเรื่อยๆ หลายคนเขียนข้อความให้ดียังไม่ได้เลย ผมจะไปเชื่อ ได้ไงว่าคนแบบนั้นมีฝันจริงๆ
“ส่วนคนที่เขียนมาได้ดีก็ได้เงินไปเติมเต็มฝันแล้ว เรื่องที่เขียนเข้ามาใหม่แทบไม่ มีความฝันอีก ในฐานะมนุษย์ เราไม่ควรโลภมาก ผมเลยไม่เติมเต็มฝันให้พวกเขาอีก
“สัปดาห์ที่แล้ว ผมใช้เงินไปแค่หนึ่งแสนหยวน เฮ้อ บอกได้แค่ว่ายุคสมัยนี้ ความฝันช่างหาได้ยากจริงๆ
“ความฝันที่ดีมีค่ายิ่งกว่าทอง นี่คือคําพูดจากใจของผม” เผยเชียนผงะไป จะพูดยังไงกับไอ้หม่าดี เผยเชียนแค่อยากให้ไอ้หม่าผลาญเงินบนเว่ยป๋อเยอะๆ แต่หมอนี่ดันจริงจัง
เกินไป คนที่ได้เงินไปแล้วจะไม่ได้ซ้ําอีก คนที่เขียนอธิบายมาไม่ดีก็จะไม่ได้เหมือนกัน สุดท้ายสัปดาห์ที่แล้วใช้เงินไปแค่แสนเดียว? ดูจากความเร็วในการแจกเงินตอนนี้ ฉัน คงหวังพึ่งแกไม่ได้แล้วละ เผยเชียนเคยพยายามพูดกล่อมให้ไอ้หม่าลดมาตรฐานลง ไม่ต้องเ
