บสัญญาส่วนที่ต้องเก็บไว้มาอ่านอย่างละเอียดดูอีกครั้ง ไม่มีหลุมพราง
อะไรจริงๆ เหรอ
“ช่างเถอะ เซ็นไปแล้ว เลิกคิดมากดีกว่า” เมิ่งชั่งรู้สึกว่ามัวกังวลเรื่องการได้หรือเสียผลประโยชน์ตอนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์
เพราะนี่คือตัวเลือกที่ดทีี่สุดแล้ว บอสเผยบอกว่าให้เริ่มทํางานอย่างเป็นทางการเดือนหน้า ระหว่างนี้ให้ไปพักปรับ
สภาพจิตใจก่อน ขณะที่กาํลังเดินกลับ เขาก็เห็นใบหน้ายาวใหญ่อันคุ้นเคยเดินผา่นไปอย่างรีบร้อน เมิ่งชั่งขนลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว นั่นบอสหม่าไม่ใช่เหรอ เขายังจําที่บอสหม่าแสร้งทําตัวโง่ในงานโชว์เคสสาวหน้านิ่งและหลอกเขาสําเร็จได้ ขึ้นใจ ตอนนั้นบอสหม่าถามคําถามจี้จุดย้ําชัดถึงแก่นปัญหาสองข้อ ทําให้งานโชว์เคส ไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่คาดไว้ มือขวาของบอสเผยจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง เมิ่งชั่งรีบก้มหน้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว หม่าหยางเดินผ่านเมิ่งชั่งไปสองสามก้าวก่อนจะหยุดยืนแล้วหันไปมอง
“เอ๊ะ คนนั้นทําไมหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน
“อืม… จําไม่ได้แฮะ” หม่าหยางยกมือเกาหัว ช่วงที่ผ่านมาเขามีอะไรต้องทําเยอะมาก โดยเฉพาะการ
เก็บตัวเตรียมสอบเป็นเวลานาน จะไปจําคนมากมายที่ต้องเจอทุกวันๆ ได้ยังไง หม่าหยางลืมเรื่องเล็กน้อยน้ีไป ก่อนจะมุ่งหน้าไปบริษัทลงทุนหยวนเมิ่งด้วยความ
ตื่นเต้น
…
“พี่เชียน!” เผยเชียนได้ยินเสียงดังล่ันของหม่าหยางก่อนจะเห็นหน้าใหญ่ยาวของอีกฝ่าย ครู่ต่อมา หม่าหยางก็เปิดประตูเข้ามาใ
