ียว จึงเดินไปถามค่าบริการที่
เคาน์เตอร์กบัล่าม
“แพงมาก… ชั่วโมงละสิบดอลลาร์ แต่เหมาวันละยี่สิบดอลลาร์ เราก็ต้องเหมาทั้ง
วันอยู่แล้ว
“อ้าว ไม่เห็นคนจากสโมสร FV เลยสักคนแฮะ หรือเราจะจํามินิบัสที่จอดอยู่ด้าน นอกผิด” สองผู้จัดการทีมได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว ถ้าเหมาวันไปเลยจะคุ้มเงินมากกว่า แต่
ปัญหาหลักอยู่ตรงที่นั่ง ล่ามอยากคุยเรื่องราคากับเจ้าของร้านดูว่ามีส่วนลดให้กับการจองใช้บริการพร้อม กันหลายคนไหม ส่วนสองผู้จัดการทีมแยกกันเดินไปรอบๆ ร้านเพื่อดูว่าที่นั่งบริเวณ ไหนเหมาะที่สุด น่าเสียดายที่ร้านกว้างเกินไป ไม่ว่าจะนั่งตรงไหน ยังไงก็ได้รับผลกระทบอยู่ดี ผู้จัดการทีมคนหนึ่งตาเป็นประกายขึ้นมา “หืม มีชั้นสองด้วยนี่นา”
เขาเห็นบันไดจึงสงสัยว่าขึ้นไปดูชั้นบนได้รึเปล่า ถ้าบรรยากาศอีกชั้นดีกว่าและเป็น
ส่วนตัวกว่า ให้จ่ายเพิ่มอีกนิดก็โอเค แต่ขณะที่กําลังเดินขึ้นไปชั้นสอง เขาก็เห็นชายร่างสูงกํายําในชุดสูทสีดําที่ยืนเรียง
แถวอยู่ยื่นมือมาห้าม
“Sorry, @ # ¥% &*…”
บอดี้การ์ดสูทดําสี่คนพ่นภาษาอังกฤษยาวเหยียด ทําเอาผู้จัดการทีมมึนไป แต่การเผชิญหน้าครั้งนี้ก็ทําให้เขาตกใจไม่น้อย เพราะบอดี้การ์ดทั้งสี่คนสวมชุด สูทดํา พกวิทยุสื่อสาร ตรงอกมีแว่นกันแดดเหน็บไว้ กล้ามบนร่างกายเห็นชัดเป็นมัดๆ ดูแล้วเหมือนพวกแก๊งมาเฟียในหนังตะวันตก
ผู้จัดการทีมไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ จึงไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไรอยู่ โชคดีที่ ล่า
