ิงชิมอาหารสองคําจากนั้นก็ยกไวน์ขึ้นจิบ เขารู้สึกผ่อนคลายมากจนอยากบิด
ขี้เกียจ
“ขึ้นเครื่องบินสบายขนาดน้ีเลยเหรอ “จะกินนอนตอนไหนก็ได้ไปตลอดสิบสามชั่วโมง ดูหนังตอนไหนก็ได้ ไม่เห็น เหนื่อยเลยสกันิด”
…
อีกด้านหนึ่ง ที่ห้องโดยสารชั้นประหยัด เจ้าซวี่หมิงเอนเบาะลงเรียบร้อยแล้ว แต่ที่นั่งชั้นประหยัดเอนได้แค่ร้อยยี่สิบองศา
ถึงจะใช้หมอนรองคอก็ยงัรู้สึกไม่สะดวกสบาย พอเครื่องขึ้น พนักงานก็เริ่มแจกอาหาร แต่มีข้าวกล่องให้เลือกแค่สองแบบ ไม่ว่า
จะเลือกอย่างไหนก็รสชาติไมด่ี ที่นั่งคับแคบกับถาดวางขนาดเล็กที่สั่นไปมาทําให้เพลิดเพลินกับอาหารได้น้อยลง
ต้องคอยระวังตลอดว่าข้าวกล่องหรือซุปจะหกใส่ตัก ไม่มีชุดนอน รองเท้าแตะ เครื่องอาบน้ํา และอื่นๆ ให้ เรื่องดีเพียงอย่างเดียวคือ ทุกคนได้นั่งด้วยกัน จึงไม่ต้องกลัวว่าที่นั่งข้างๆ จะเป็น
คนอ้วนหนักร้อยโลที่พยายามยัดตัวลงบนเบาะจนคนดา้นข้างไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ถึงอย่างนั้น ที่นั่งชั้นประหยัดสุดคับแคบก็ทําใหเ้จ้าซวี่หมิงรู้สึกอึดอัดและคิดผิด เขารู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่มาร่วมทุกข์ร่วมสุขกับสมาชิกทั้งสองสโมสร จริงๆ แล้ว
ควรจองที่นั่งชั้นธุรกิจให้ตัวเอง!
บอกได้แค่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมากนักตอนที่จองตั๋วเครื่องบิน คิดแค่ว่ายอมนั่งๆ
ไปจนถึงลอสแอนเจลิส ให้สิทธิ์ตัวเองเหนือคนอื่นจะดูไม่ดี แต่สภาพจิตใจของเจ้าซวี่หมิงก็พังทลายทันทีเมื่อเห็นทีมสามสิบคนของสโมสร FV
นั่งชั้นธุรกิ
