ระดับที่แตกต่ำงกันจะทำให้สิ่งที่มีรูปแบบเดียวกันแตกต่ำงกันโดยเนื้อ แท้…”
หม่ำหยำงคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขำถำมไปแล้วสองคำถำม น่ำจะโอเค แล้ว
เขำพยักหน้ำ “โอเคครับ ผมไม่มีคำถำมอื่นแล้ว”
เมิ่งชั่งรู ้สึกเหมือนยกภูเขำออกจำกอก เขำยิ้มแล้วรีบพูดขึ้น “โอเคครับ ขอบคุณบอสหม่ำมำกครับส ำหรับค ำถำม! งำนโชว์เคส แบรนด์วันนี้จบลงเพียงเท่ำนี้ ถ้ำใครสนใจแบรนด์สำวหน้ำนิ่ง เชิญ เข้ำมำคุยกับผมก่อนได้ครับ…”
หลังจบงำนโชว์เคสแบรนด์ นักลงทุนบำงส่วนลุกกลับออกไป บำงส่วนเดินเข้ำไปคุยกับเมิ่งชั่ง เห็นได้ชัดว่ำมีคำถำมอยำกถำมเป็ น กำรส่วนตัว
หม่ำหยำงรอมำเนิ่นนำน เขำเหมือนเด็กประถมที่อดทนรอเวลำ เลิกเรียน พอจบปุ๊ บ เขำก็รีบลำกเฮ่อเต๋อเซิ่งออกไปทันที
แต่หลี่สือเก็บรำยละเอียดทุกอย่ำงที่เกิดขึ้นไว้ในใจ
เซวียเจ๋อปินเห็นหลี่สือทำหน้ำประหลำด เลยกระซิบถำม “มีอะไร เหรอครับบอสหลี่”
หลี่สือมองแผ่นหลังหม่ำหยำงซึ่งกำลังเดินกลับออกไป เขำขมวด คิ้วแล้วเข้ำสู่ภวังค์ควำมคิด
