ชิวหงพยักหน้า “ใช่ครับ คุณอูจื้อเฉิงใช่มั้ยครับ”
อูจื้อเฉิงพยักหน้า “ใช่ครับ เรียกผมว่าเสี่ยวอูก็ได้นะครับบอสชิว เชิญด้านในก่อนครับ”
อูจื้อเฉิงหลีกทางให้
ชิวหงเดินเข้าไปด้านในแล้วปิดประตู
ปักกิ่งจะเริ่มร ้อนช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน ซึ่งก็คืออีกหนึ่ง สัปดาห์ ตอนนี้จึงเป็ นช่วงที่หนาวที่สุด
หลังเข้าไปในห้อง ชิวหงไม่รู ้สึกอุ่นขึ้นมาสักนิด แต่กลับรู ้สึกถึงที่ ลมพัดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่าง
อูจื้อเฉิงเหมือนจะชินแล้ว เขาลากเก้าอี้มาให้ “ขอโทษครับบอส ชิว ห้องรกไปหน่อย ช่วยทนหน่อยนะครับ”
ชิวหงไม่ได้ใส่ใจ เขาดึงเก้าอี้มานั่ง
ตอนแรกอูจื้อเฉิงตั้งใจว่าจะไปคุยกันที่คาเฟ่ แต่ชิวหงยืนกรานว่า จะไปที่ทางานของอูจื้อเฉิง เพื่อที่จะได้เห็นสภาพแวดล้อมการทางาน และสภาพการท างานจริง
ชิวหงมองไปรอบๆ
ที่นี่ดูเหมือนจะเป็ นอพาร ์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนขนาดเล็กมากๆ ห้องนั่งเล่นกลายเป็ นห้องทางานของอูจื้อเฉิง ซึ่งมีโต๊ะ คอมพิวเตอร ์
