“เกมพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้วเหรอครับ ผมขอลองเล่นดูได้มั้ย” ชิวหงถามเจี่ยงฟานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ครับ”หลังจากนั้น เขาก็เปิดเกมแนวทางเอาตัวรอดสำหรับวัยทำงานในโน้ตบุ๊กแล้วเลื่อนให้ชิวหงลองเล่นเจี่ยงฟานยังรู้สึกสองจิตสองใจอยู่หน่อยๆจนถึงตอนนี้ เกมแนวทางเอาตัวรอดสำหรับวัยทำงานคืบหน้าไปแค่นิดเดียวเกมนี้เป็นเกมเพื่อการศึกษา ซึ่งหมายความว่าด้วยเนื้อหาเกมแค่เท่านี้ คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจระบบการเล่นหลักและไม่สามารถสัมผัสถึงความสนุกของเกมได้แม้แต่นิดเดียวด้วยเนื้อหาที่มีตอนนี้ ตัวเกมไม่ได้ใกล้เคียงความสนุกที่ตั้งเป้าเอาไว้เลยเพราะเป็นเกมที่ควรเล่นตอนเนื้อหาครบถ้วนสมบูรณ์แล้วแต่ในเมื่อชิวหงอยากลองเล่น เจี่ยงฟานก็ปฏิเสธไม่ได้การอธิบายตัวเกมอย่างเดียวไม่สามารถเติมเต็มช่องว่างได้หมด ชิวหงต้องลองเล่นเกมดูด้วยตัวเองถึงจะสามารถจินตนาการถึงความสนุกตามที่ควรจะเป็นได้ถ้ามีสไลด์นำเสนอก็จะดีกว่าอธิบายปากเปล่า และถ้ามีเกมให้เล่นก็ย่อมดีกว่าการเตรียมสไลด์นำเสนอมาเพราะงั้นเจี่ยงฟานจึงกัดฟันยอมให้ชิวหงลองเล่นเกมดู เขานั่งลงข้างๆ และคอยจับตาดูเผื่อว่ามีบั๊กหรือช่องโหว่อะไรจะได้เข้าไปแก้ทันทีชิวหงเริ่มเล่นเกมอย่างจริงจังนี่คือเกมเพื่อการศึกษาที่วางกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยทำงานทั่วไป ทรัพยากรงานภาพหลักๆ เป็นภาพสองมิติ ระบบการเล่นน่าสนใจ การพัฒนาตัวละครและพล็อตเรื่องมีความเหมาะสมเพราะตัวเกมมีบั๊กค่อนข้า
