“ถ้าเล่นบทนี้ออกมาได้อย่างดีเยี่ยม ทักษะการแสดงของคุณจะพุ่งขึ้นไปอีก ขั้น!” ลู่จือเหยาดูคลางแคลงใจ “จริงเหรอครับ บอสเผยพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ” จูเสี่ยวเช่อพยักหน้ารัว “ใช่ครับ บอสเผยเจาะจงเลยว่าต้องให้คุณรับบทนี้” เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสร้างความมั่นใจให้ลู่จือเหยาโดยใช้ชื่อบอสเผย การแสดงคือทักษะอย่างหนึ่ง แต่ทัศนคติก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน ถ้านักแสดงขาดความมั่นใจในตัวเองจะแสดงออกมาให้ดีได้ยังไง แต่ถ้าบอสเผยเพิ่มบัฟให้ลู่จือเหยาก็หมดปัญหา! ลู่จือเหยาตกสู่ภวังค์ความคิด “บอสเผยมั่นใจในตัวผมขนาดนั้นเลยเหรอ “หรือว่า… “ก่อนหน้านี้ที่ไม่ยอมให้บทผมเพราะกลัวว่าผมได้อ่านบทแล้วจะไม่ยอมมา?” จูเสี่ยวเช่อเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดขึ้น “ใช่ครับ ใช่เลย” ลู่จือเหยาคิดทบทวนอีกครั้งแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “โอเคครับ ถ้าผู้กำกับจู กับบอสเผยเชื่อมั่นในตัวผมขนาดนี้ ผมก็จะลองท้าทายตัวเองดู!
“ผมจะไม่ทำให้บอสเผยผิดหวัง! “ลุย!
