ูกตำหนิ ต้องคิดอะไรที่มันสร้างสรรค์ออกมาให้ได้!”หวังเสี่ยวปินครุ่นคิดเรื่องแผนงานต่อ……วันพฤหัสบดีที่ 13 ตุลาคมจูเสี่ยวเช่อมาถึงโรงแรมที่ลู่จือเหยาพักอยู่ผ่านมาแล้วสามวันตั้งแต่ลู่จือเหยามาถึงจิงโจวและได้รับโน้ตบุ๊กให้มา ‘ทำความเข้าใจบท’จูเสี่ยวเช่อคิดว่าถึงเวลาแวะมาเช็กดูแล้วที่เขามาไม่ได้มีเหตุผลอื่น แต่หลักๆ เป็นเพราะต้องทำบทให้เสร็จภายในสองวันนี้ จะล่าช้าออกไปอีกไม่ได้แล้วจูเสี่ยวเช่อคิดอะไรไม่ออก จึงแวะมาดูว่าลู่จือเหยาได้ไอเดียอะไรดีๆ บ้างรึเปล่าเขาเคาะประตูห้องลู่จือเหยาเบาๆผ่านไปสองนาที ประตูก็เปิดจูเสี่ยวเช่อตกใจเมื่อได้เห็นสภาพของลู่จือเหยานักแสดงผู้หล่อเหลาและเปล่งประกายที่มาหาเขาเมื่อสามวันก่อนหายไปแล้วที่คางมีตอหนวดขึ้น ใต้ตาหมองคล้ำ ดวงตาเลื่อนลอยจูเสี่ยวเช่อผงะไป “เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย ผมให้มาเล่นเกม ทำไมดูโทรมขนาดนี้”ลู่จือเหยาแสนอับจนหนทาง “ผู้กำกับจู วิธีของคุณใช้ไม่ได้ผลเลย!“สองสามวันที่ผ่านมา ผมเล่นเกมเป็นบ้าเป็นหลัง ไม่ได้กินไม่ได้นอน แต่กลับไม่รู้สึกอะไร“ผมขอยอมแพ้”
