หลงลืมในไม่ช้า อย่างมากก็คงยังมีชื่ออยู่ในวงการ แต่ก็ไม่ได้ทำเงินให้บอสเผยเป็นกอบเป็นกำอีกเผยเชียนจึงพร้อมที่จะประเมินสถานการณ์สโมสร DGE ใหม่อีกครั้ง ถ้าเป็นไปได้ดี เขาก็จะมั่นใจในตัวคนพวกนั้นอีกครั้งเพราะงั้นเผยเชียนเลยจองโต๊ะไว้ที่บ้านหมิงฝู่ของบอสหลี่เพื่อเตรียมเชิญเหล่านักกีฬามาเลี้ยงมื้อใหญ่…สโมสร DGEทีมหนึ่งกับทีมสองที่ตั้งขึ้นมาใหม่ของสโมสร DGE กำลังแข่งซ้อมมือกันอยู่ทั้งสิบคนสมาธิจดจ่ออยู่กับเกม เสียงรัวคีย์บอร์ดกับเสียงคลิกเมาส์ดังเคล้าไปกับเสียงสั่งการของหัวหน้าทั้งสองทีมจางหยวนกับโค้ชย่าหลิงที่ดูอยู่ข้างๆ กระซิบคุยกัน“ดูเหมือนว่ารอบชิงชนะเลิศเมื่อวานนี้จะทำให้ฮึกเหิมกันใหญ่ วันนี้ดูกระตือรือร้นกันมากเลยนะคะ” โค้ชย่าหลิงพูดขึ้นจางหยวนพยักหน้า “ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ เห็นรุ่นพี่ตัวเองถล่มศัตรูแล้วชูถ้วยด้วยมือเดียวน่าจะสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขาเยอะเลย“แต่ยิ่งเร่งก็ยิ่งช้า ถ้าอยากพัฒนาฝีมือ การเพิ่มปริมาณอย่างเดียวไม่ได้ช่วยอะไร จุดสำคัญคือต้องเน้นวิธีฝึกที่อิงหลักวิทยาศาสตร์ ผมเป็นห่วงว่าสถานการณ์ตอนนี้จะยิ่งถ่วงความก้าวหน้าเนี่ยสิครับ“แต่เราก็ไม่มีมีวิธีที่ดีกว่านี้”โค้ชย่าหลิงหันไปมองกระดานไวต์บอร์ดข้างๆ บนกระดานเขียนผลลัพธ์การแข่งซ้อมมือของทีม DGE ทั้งสองทีมกับสโมสรอื่นๆ ไว้ ซึ่งเรียกได้ว่าแพ้ระนาวนักกีฬาหน้าใหม่เหล่านี้คัดเลือกมาจากผู้เล่นฝีมือดีแรงก์สูงที่สมัคร
