างตื่นเต้น “ใช่เลย!”
แสงระยิบระยับส่องประกายจากด้านล่างเวที ฝนสีทองโปรยลงมาจาก
ด้านบน นักกีฬาสโมสร H4 วิ่งไปรับถ้วยรางวัลชนะเลิศตรงกลางเวทีอย่างปีติยินดี
พวกเขาได้รับการต้อนรับด้วยเสียงโห่เชียร์และเสียงปรบมือดังกระหึ่ม
ผู้เล่นตำแหน่งป่าของทีม H4 วิ่งไปทางถ้วยรางวัลด้วยความตื่นเต้น เขาคว้า
คอถ้วยรางวัลด้วยสองมือ แล้วพยายามยกถ้วยขึ้น
แต่ก็เกิดเป็นภาพเหตุการณ์เก้อเขิน เพราะถ้วยรางวัลไม่กระดิกเลยแม้แต่
น้อย!
ผังลิ่งตะลึงงันไปเล็กน้อย หรือว่าถ้วยนี่จะยึดไว้กับโพเดียม ไม่งั้นทำไมถึงไม่
ขยับเลยล่ะ
หวงวั่งยิ้ม “จิ๊ๆ”
เขายื่นมือไปคว้าคอบางๆ ของถ้วยรางวัล กล้ามเนื้อของเขาโป่งนูนออกมา
ขณะยกมันขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว!
ในจังหวะนั้น แสงสว่างมากมายก็กะพริบระรัวจากด้านล่างเวทีเพื่อบันทึก
เหตุการณ์ครั้งประวัติศาสตร์นี้ไว้
แขนกำยำของหวงวั่งยกถ้วยรางวัลอันใหญ่ยักษ์และหนักอึ้งไว้ขณะฝนสีทอง
ค่อยๆ โปรยปรายลงมาเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นเหนือหัวเผยเชียนที่นั่งอยู่ท่ามกลางผู้ชม
?
ถ้าจำไม่ผิด ถ้วยรางวัลนั่นหนักยี่สิบแปดกิโลกรัมไม่ใช่เหรอ
เกือบหกสิบจิน[1]เลยนะนั่น!
เขาเอาไว้ให้ห้าคนช่วยกันยกโว้ย ไอ้กล้ามล่ำสมองกลวง!
จู่ๆ เผยเชียนก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
ภาพหวงวั่งยกถ้วยรางวัลคงไม่กลายเป็นคำค้นหาร้อนแรงและกลายเป็นช่วย
โปรโมตสโมสร DGE กับฟิตเนสฝากประจำใช่มั้ย
ไอ้ถ้วยรางวัลโง่ๆ นี่ก็แทงหลังฉันได้งั้นเรอะ
[1
