ยากเหลือเกินเผยเชียนไม่อยากปล่อยให้เงียบกันอยู่แบบนี้ จึงพูดเลียบๆ เคียงๆ ดู“อาจารย์เหอ จริงๆ แล้วผมมีเหตุผลบางอย่างในการกระทำของตัวเอง แต่ผมไม่สะดวกที่จะบอกเหตุผลนั้นกับคุณ”เหออันพูดขึ้นบ้างหลังเงียบอยู่นาน “บอสเผยครับ ผมเดาว่าคุณคงคิดว่าความรู้ของคนธรรมดา จะช่วยให้คุณเห็นปัญหาที่มองข้ามไปได้ดีขึ้นใช่มั้ยครับ“ก็เหมือนจิตรกรกับนักดนตรีมากความสามารถ หลังจากประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ก็ไม่รู้จะไปต่อยังไง เลยหาแรงบันดาลใจจากศิลปินธรรมดาทั่วไปใช่มั้ยล่ะครับ”เผยเชียน “?”เหออันจิบกาแฟแล้วพูดต่อ “คุณทำให้ผมโกรธจริงๆ ที่ปิดบังตัวตนแบบนั้นแต่พอมาคิดดูดีๆ ผมคงไม่จริงจังกับการสอนถ้าคุณบอกตัวตนที่แท้จริงกับผมตั้งแต่แรก“อีกอย่าง คุณเรียกผมว่า ‘อาจารย์เหอ’ มาตลอด แถมยังฟังอย่างตั้งใจเสมอเวลาผมพูดเกี่ยวกับฝ่ายเกมเถิงต๋า ชัดเจนว่าคุณอยากประเมินเกมตัวเองอีกครั้งในมุมที่ต่างออกไป“ผมเล่าเรื่องเกมเจ้าของที่ดินและความคาดหวังที่มีต่อวงการเกมสแตนด์อโลนจีนในคลาส ซึ่งคุณก็ตอบสนองกลับอย่างดีเยี่ยมด้วยเกมดิ้นรน บอกตามตรงว่าผมพอใจกับเรื่องนี้มากๆ“เพราะงั้นผมก็ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย อะไรผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ!”เผยเชียนไม่คิดว่าเหออันจะคิดทุกอย่างได้เองโดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรเลยสักคำเอ่อ…พลังมโนที่พนักงานของฉันมีเริ่มแพร่ระบาดให้คนรอบตัวฉันในระดับที่กว้างมากๆ แล้วเหรอเผยเชียนเงียบไปครู่หนึ่ง “เอ่อ… ที
